Monday, May 9, 2022

இருபத்தைந்தாயிரம் நிலவுகள் - நுண்கதை



நான் பிணம். இப்போது அதுதான் என் பெயர். நான் மட்டும் அல்ல என் கனவுகள், ஆசைகள் எல்லாமும் வெறும் பிணம்தான். இதோ என் தலைக்கு மேல் கொற்றவையின் நெற்றிப் பொட்டாய் ஒளிரும் இப்பெண்ணம் பெரிய நிலவுக்குத் தெரியும். நான் யாரென. இல்லை இதற்குத் தெரியாது. இதுவும் என்னைப் போல் உயிரற்ற ஒரு ஜடம். தாளாத பித்தாய் பிரவகிக்கும் இதன் தந்த வண்ண ஒளி மட்டும் என்னைப் படுத்தவில்லை என்றால் நான் கறாராய் சொல்லிவிடுவேன். இதுவும் ஜடம்தான். என்னைப் போல் பிணம்தான். இந்த நிலவுக்கு என்னைத் தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை. இது என் நிலவில்லை. எங்கள் நிலவில்லை. எங்களுக்கும் இப்படி ஒரு நிலவிருந்தது. இந்த நிலவுக்கு இருபத்தைந்தாயிரம் நிலவுகளுக்கு முன் எங்கள் பறம்பின் மீது வெள்ளிப் துகில் பராகித்த வெள் உவா அது. அப்போது என் பெயர் பாரி. வேல் பாரி என்மனர் புலவர். பறம்பு மலையின் மடியில் ஒரு குழந்தை போல் நிலவு வளர்ந்த நாட்கள் அவை. 

நிலவோடு என் வாழ்வு பிணைந்தது. பனங்கள்ளைப் போல் நிலா பொங்கிக் கொண்டிருந்த நாள் ஒன்றில்தான் நான் பிறந்தேனாம். அம்மை சொல்வாள். கருங்காட் குறிஞ்சிகள் வாயவிழும் பின்னிரவில், யானைகள் காதடிப்பதைப் போன்று ஓசையிட்டு அசையும் மருதக் கிளைகளின் இடையே ஒரு அழகிய வெள் உவா சிரித்திருக்க என் மழலைச் செல்வங்கள் பிறந்தனர். அங்கவை, சங்கவை. முல்லைக்கொடியின் உறுதியும் லாவகமும் உடலிலும் மனதிலும் வாய்த்த பசுந்தளிர்கள்.

ஒவ்வோர் வெள்உவாவையும் கள்ளுடனும் கூத்துடனும் களியுடனும் வரவேற்போம். மகரயாழுக்கும் மொந்தைக்கள்ளுக்கும் மயங்கி நிலவிறங்கி தரை நெருங்கும் பின்னிரவு வரை ஆட்டமும் பாட்டமும் தொடரும்.

பின்பு வந்தன கார் உவா காலங்கள். வென்றெரி முரசின் வேந்தர்கள் வந்தனர். கார்உவா போல் கறுத்த சின்னஞ்சிறு மிளகுக் கொடிகள் பரம்பு மலையில் படரத்தொடங்கிய போது, முல்லைக்கொடிகள் கொப்பிழந்து தடுமாறி, காயம்பட்ட நாகம் போல் நிலத்தில் துவண்டன. கருமிளகே நிலவாய், கதிராய் வானில் உருண்டுகொண்டிருந்த போதாத காலங்களில் சூழாப் பகை சூழ்ந்தது. நாங்கள் நாடிழந்தோம். நிலவிழந்தோம். கூத்திழந்தோம். குடியிழந்தோம். யானையின் பெருமூச்சுப் போல சூறைக்காற்று வீசிக்கொண்டிருந்த ஒரு வெள்உவாவில் மூன்று வாட்கள் சேர்ந்து என்னைக் கிழித்துப் போட்டன. முல்லைக்கொடிகள் தவழ்ந்துவந்து என்னைச் சுருடிக்கொண்டன. இருபத்தைந்தாயிரம் நிலவுகள் போயின. இருபத்தைந்தாயிரம் நிலவுகள் வந்தன. வேந்தர் போயினர். வேழமும் போயின. மிளகுதான் இன்னமும் நிலவாய் கதிராய் உருண்டுகொண்டிருக்கிறது. நானோ பிணம். நிலவைப் போல், கல்லைப் போல் மண்ணைப் போல் வெறும் பிணம்.

 

No comments:

Post a Comment