Monday, May 9, 2022

இருபத்தைந்தாயிரம் நிலவுகள் - நுண்கதை



நான் பிணம். இப்போது அதுதான் என் பெயர். நான் மட்டும் அல்ல என் கனவுகள், ஆசைகள் எல்லாமும் வெறும் பிணம்தான். இதோ என் தலைக்கு மேல் கொற்றவையின் நெற்றிப் பொட்டாய் ஒளிரும் இப்பெண்ணம் பெரிய நிலவுக்குத் தெரியும். நான் யாரென. இல்லை இதற்குத் தெரியாது. இதுவும் என்னைப் போல் உயிரற்ற ஒரு ஜடம். தாளாத பித்தாய் பிரவகிக்கும் இதன் தந்த வண்ண ஒளி மட்டும் என்னைப் படுத்தவில்லை என்றால் நான் கறாராய் சொல்லிவிடுவேன். இதுவும் ஜடம்தான். என்னைப் போல் பிணம்தான். இந்த நிலவுக்கு என்னைத் தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை. இது என் நிலவில்லை. எங்கள் நிலவில்லை. எங்களுக்கும் இப்படி ஒரு நிலவிருந்தது. இந்த நிலவுக்கு இருபத்தைந்தாயிரம் நிலவுகளுக்கு முன் எங்கள் பறம்பின் மீது வெள்ளிப் துகில் பராகித்த வெள் உவா அது. அப்போது என் பெயர் பாரி. வேல் பாரி என்மனர் புலவர். பறம்பு மலையின் மடியில் ஒரு குழந்தை போல் நிலவு வளர்ந்த நாட்கள் அவை. 

நிலவோடு என் வாழ்வு பிணைந்தது. பனங்கள்ளைப் போல் நிலா பொங்கிக் கொண்டிருந்த நாள் ஒன்றில்தான் நான் பிறந்தேனாம். அம்மை சொல்வாள். கருங்காட் குறிஞ்சிகள் வாயவிழும் பின்னிரவில், யானைகள் காதடிப்பதைப் போன்று ஓசையிட்டு அசையும் மருதக் கிளைகளின் இடையே ஒரு அழகிய வெள் உவா சிரித்திருக்க என் மழலைச் செல்வங்கள் பிறந்தனர். அங்கவை, சங்கவை. முல்லைக்கொடியின் உறுதியும் லாவகமும் உடலிலும் மனதிலும் வாய்த்த பசுந்தளிர்கள்.

ஒவ்வோர் வெள்உவாவையும் கள்ளுடனும் கூத்துடனும் களியுடனும் வரவேற்போம். மகரயாழுக்கும் மொந்தைக்கள்ளுக்கும் மயங்கி நிலவிறங்கி தரை நெருங்கும் பின்னிரவு வரை ஆட்டமும் பாட்டமும் தொடரும்.

பின்பு வந்தன கார் உவா காலங்கள். வென்றெரி முரசின் வேந்தர்கள் வந்தனர். கார்உவா போல் கறுத்த சின்னஞ்சிறு மிளகுக் கொடிகள் பரம்பு மலையில் படரத்தொடங்கிய போது, முல்லைக்கொடிகள் கொப்பிழந்து தடுமாறி, காயம்பட்ட நாகம் போல் நிலத்தில் துவண்டன. கருமிளகே நிலவாய், கதிராய் வானில் உருண்டுகொண்டிருந்த போதாத காலங்களில் சூழாப் பகை சூழ்ந்தது. நாங்கள் நாடிழந்தோம். நிலவிழந்தோம். கூத்திழந்தோம். குடியிழந்தோம். யானையின் பெருமூச்சுப் போல சூறைக்காற்று வீசிக்கொண்டிருந்த ஒரு வெள்உவாவில் மூன்று வாட்கள் சேர்ந்து என்னைக் கிழித்துப் போட்டன. முல்லைக்கொடிகள் தவழ்ந்துவந்து என்னைச் சுருடிக்கொண்டன. இருபத்தைந்தாயிரம் நிலவுகள் போயின. இருபத்தைந்தாயிரம் நிலவுகள் வந்தன. வேந்தர் போயினர். வேழமும் போயின. மிளகுதான் இன்னமும் நிலவாய் கதிராய் உருண்டுகொண்டிருக்கிறது. நானோ பிணம். நிலவைப் போல், கல்லைப் போல் மண்ணைப் போல் வெறும் பிணம்.

 

Friday, May 6, 2022

தமிழ் ஞானப் பன்றி - நுண்கதை

திருவருட்பிரகாச வள்ளலார் எனும் இராமலிங்க அடிகள் பிறந்து ஒரு நூற்றாண்டு கழித்து, அதே நாளில்தான் நான் பிறந்தேன். சரியாக அவர் ஜோதியில் கலந்த அதே நாளின் நூற்றாண்டில் நான் மறைந்தேன். என் பெயர் இராமலிங்கம். காலரூபன் எனும் பெயரில் கவிதைகள் எழுதிவந்தேன். பாரதியும் வள்ளலாரும் என் நண்பர்கள். அடிக்கடி அவர்களோடு பேசுவது உண்டு. நான் அவர்களோடு பேசுவதைப் பலரும் வியப்பாய்ப் பார்ப்பார்கள். ‘அவர்களுக்கு இதெல்லாம் புரியாது’ என்பார் சுவாமிகள். பல விஷயங்கள் அப்படித்தான் இங்கு பலருக்கும் புரிவது இல்லை. ஒருமுறை நான் ஒரு கவிதை எழுதினேன். ‘தமிழ் ஞானப் பன்றி’ என்ற தலைப்பில். அது முதல் சுவாமிகளும் பாரதியும் என்னைத் தமிழ் ஞானப் பன்றி என்றே அழைப்பார்கள்.

தமிழ், ஒரு மானுட மொழி கிடையாது என்பான் அயோனிகன். அவனுக்குத் தெரியாதது இல்லை. அவன் நம்மைப் போல் யோனியில் பிறந்தவன் இல்லை. இந்தப் பூமியைச் சார்ந்தவனே இல்லை. பாலற்றவன். அவனை அவன் என்பதுகூட வெறும் விளித்தல் நிமித்தமே. அவள் என்பதும் அதுவென்பதும் அவன்தான். அவன்தான் சொன்னான் ஒருமுறை, ‘இந்த மொழி பூமியின் மொழி அன்று’ என. இதைப் பழுதறப் பயின்றவன் உன்மத்தனாகிறான். இப்பூமிக்குத் தேவையற்றவனாகிறான். இந்த மொழியே உன்மத்தர்களின் மொழிதான். அயோனிகர்களின் மொழிதான். இதைக் கற்றுதான் வள்ளலார் ஓர் உன்மத்தர் ஆனார். பாரதி உன்மத்தன் ஆனான்.

‘வண்ணத்துப்பூச்சிகள்

கடும் விஷம் கொண்டவை

தினம் ஒரு

வண்ணத்துப் பூச்சியை

தின்று வருபவனை

பாம்பின் விஷம்

அழிக்காது’

பத்து வயதில் எனக்கு முதன்முறையாக வலிப்பு வந்தது. அப்போது நாங்கள் ஏர்வாடிக்குக் கிளம்பிக்கொண்டிருந்தோம். அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் ஏதோ வாக்குவாதம். அப்பா அம்மாவை ஓங்கி அறைந்தார். அம்மா ‘ஓ...’வென அலறியபடியே கீழே விழுந்தாள். என் அண்ணன் அப்பாவை அடிக்கப் பாய, அவர் அவன் விலாவில் எட்டி உதைத்தார். அவனும் சுருண்டு விழ. அப்பா மூர்க்கமாய் எனைப் பார்த்தார். ஏற்கெனவே காய்ச்சலில் இருந்த எனக்குத் தலை கிறுகிறுத்தது. கண்கள் நிலைகுத்த, வெட்டி வெட்டி இழுத்துக் கீழே விழுந்தேன்.

விழித்தபோது நாங்கள் பேருந்தில் இருந்தோம். என் சட்டைப் பொத்தான்கள் நீங்கி இருந்தன. அம்மா என் நெஞ்சை வருடிக்கொண்டிருந்தாள். அப்பா வரவில்லை.  அம்மா அழுதுகொண்டிருந்தாள்.   “அழாதே” எனச் சொல்ல நினைத்தேன்.  ஏனோ சொல்லவில்லை. அப்போதுதான் அவரைப் பார்த்தேன்; வள்ளலார். எனக்கு அவரை முன்பே தெரியும். அம்மா சொல்லி இருக்கிறாள். என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார். “இங்கு வா” என்றார். ஏதோ சொல்ல முயன்றார். நான் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டேன்.

பிறகு, கொஞ்ச நாட்கள் அவர் வரவே இல்லை. பள்ளியில் ஒருமுறை மீண்டும் வலிப்பு வந்தது. இம்முறை வாத்தியார் ஒரு பையனை அடித்தார். அவன் அங்கிருந்த பானையில் தண்ணீர் குடித்தான். அதற்குத்தான் அடி. அதைப் பார்த்த பயத்தில் எனக்கு வலிப்பு வந்தது. சிறிது நேரம் என்னைப் படுக்க வைத்திருந்தார்கள். அப்போது அவர் வந்தார். பளீரென வெள்ளுடை. ஆதரவாய் தலைவருடினார். “பயப்படாதே” என்றார்.

‘நீராலானது யாவும் நீரால் அழியும்

நானோ கண்ணீரால் ஆனவன்

கண்ணீரின் உப்பால் ஆனவன்

உப்பின் நெருப்பு

கண்ணீரின் நெருப்பு’

பதினைந்து வயதில் கவிதைகள் எழுதத் தொடங்கினேன்.  கவிதை எனது நோயாகவும் மருந்தாகவும் இருந்தது. வாசிக்கும் பழக்கம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, குழப்பங்களும் அதிகரித்தன. மனம் நுட்பமாகிக்கொண்டே இருந்தது. பிரச்னைகளும் நுட்பமாகிக்கொண்டே இருந்தன. மன அழுத்தம் தாளாமல் இரண்டு முறை தற்கொலைக்கு முயன்றேன். அம்மாவும் அப்பாவும் செத்துப்போனார்கள். அண்ணனோடு எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. தனியனாய்ச் சுற்றிக்கொண்டிருந்தேன். பாரதி அடிக்கடி வரத் தொடங்கினான். ஊர் ஊராய்ச் சுற்றினோம் இருவரும். ஒருமுறை காசியில் சாமியார் ஒருவனுடன் உறவுகொண்டு, கொஞ்சம் கஞ்சா வாங்கிக்கொண்டு கங்கைக் கரையில் அமர்ந்து இழுத்துக்கொண்டிருந்தேன். பெளர்ணமி இரவு. நிலா என் காலருகே கிடந்தது. எட்டி உதைத்தேன். ஆற்றில் போய் விழுந்து மீண்டும் எழுந்து வந்து நின்றது. மீண்டும் மீண்டும் உதைத்துக்கொண்டே இருந்தேன். அது வந்து நின்றுகொண்டே இருந்தது. பக்கத்தில் இருந்த சாமி, கெக்கலியிட்டுச் சிரித்தான். பாரதி, அவனைக் கொன்றுவிடு என்றான். ஒரு பெரிய கல்லை அவன் தலையில் போட்டுச் சிரிப்பை அடக்கினேன். இப்போது மூளைக்குள் சிரிப்புச் சத்தம். இம்முறை சிரித்ததோ வள்ளலார். என்னால் நம்ப முடியவில்லை. நான் அவர் காலில் விழுந்து கதறினேன். அவர் சிரித்துக்கொண்டே இருந்தார். கோபத்தில் கத்தினேன். மீண்டும் அழுதேன். சிரிப்பு மட்டும் நிற்கவே இல்லை. ஓடிப்போய் சாமியார் வைத்திருந்த ஒரு கத்தியை எடுத்துக் காட்டி மிரட்டினேன். சிரிப்புச் சத்தம் என் தலைக்குள் எதிரொலித்துக் கொண்டேயிருந்தது. கத்தியை என் கழுத்தில் வைத்து சர்ரெனக் கிழித்தேன். சிரிப்பு மெள்ள மெள்ள ஓய்ந்து அடங்கியது. அருட்பெருஞ்ஜோதி...அருட்பெருஞ்சோதி...தனிபெருங்கருணை அருட்பெருஞ்சோதி!


நன்றி: விகடன் தடம் 





Thursday, May 5, 2022

மணலின் புத்தகம் - நுண்கதை



1975-ம் வருடம் ஹோர்ஹே லூயி போர்ஹெஸ் ’மணலின் புத்தகம்’ என்ற தன் புகழ் பெற்ற சிறுகதையை  எழுதத் திட்டமிட்ட நாளில்தான் பாம்பேவில்  என் தாத்தா கங்கா சிங்கை போலிஸ் அடித்து இழுத்துச் சென்றது. பிரதமர் இந்திரா  இந்தியாவில் ’நெருக்கடி நிலை பிரகடனம்’ கொண்டு வந்த மறுநாள் அது என்று என் அப்பா தன் பால்யத்தின் தைல வண்ண நினைவுகளில் முழ்கியவராய் அதைச் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். நாங்கள் அப்போது தாராவியில் இருந்தோம். எங்களின் பூர்வீகம் கோவில்பட்டி அருகே உள்ள ஒரு சிறுகிராமம். மும்பையில் தன் சாதிப் பெயரைச் சேர்த்துக்கொள்ள இயலாத தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள்  பெயரின் பின்னொட்டில் சிங் என சேர்த்துக்கொள்வது வழக்கம் என்று அப்பா சொல்வார். அப்படித்தான் என் தாத்தா கங்காதரன் கங்கா சிங் ஆனார். தாராவியில் எங்கள் தாத்தா ஒரு பழைய புத்தகக் கடை வைத்திருந்தார். வீதிதோறும் அலைந்து, பழுப்பேறிய, கிழிந்த, முனை கசங்கிய பழைய புத்தகங்கள் சேகரித்து அரை விலைக்கு விற்பார். நேரம் கிடைக்கும் போது அதில் ஒருசில புத்தகங்களை வாசிக்கவும் செய்வார். ஒருமுறை ஜின்னிங் மில்லில் வேலை செய்யும் தோழர்.ஆறுமுகம் இறந்தபோது அவர் மகன் டிட்டோ கொண்டு வந்து கொடுத்த சிவப்பு வண்ண கெட்டி அட்டைப் புத்தகங்களின் தாளின் வழுவழுப்பில் மயங்கி அவற்றில் சிலதை வீட்டுக்குக் கொண்டு வந்தார். அதில் ஒன்றிரண்டை வாசிக்க முற்பட்ட போது அவருக்கு உலகத்தின் இன்னொரு கதவு திறக்கப்படுவதை உணர்ந்தார். மெல்ல வாசிப்பில் ருசியேற ஒவ்வொரு கதவாய் திறந்து சென்றுகொண்டேயிருந்தார். இப்படித்தான் அவர் ஒரு சிவப்புத் துண்டுக்காரர் ஆனார்.  பிறகு ஒரு மழை நாளில் பாபாசாகேப் அம்பேத்கரின் புத்தகம் ஒன்றை வாசிக்கத்துவங்கியபோது அவருக்கு இந்த தேசத்தின் வேறு கதவுகள் திறக்கப்படுவதை உணர்ந்தார். அம்பேத்கரின் புத்தகங்களைத் தேடித் தேடி படிக்கத் துவங்கினார். அப்படித்தான் அவருக்கு ஒரு புத்தகம் கையில் வந்து சேர்ந்தது. அதன் பெயர் மணலின் புத்தகம்.  முதலும் முடிவுமற்ற அந்த புத்தகத்தைப் போலவே, பல விநோத புத்தகங்கள் என் தாத்தாவிடம் சேரத்துவங்கின. பகல் முழுதும் அலறல் ஒலிக்கும் புத்தகங்கள்; விதவிதமான நறுமணங்களைப் பரப்பும் புத்தகங்கள்; ஓயாது பிற புத்தகங்களுடன் வாதிட்டுக்கொண்டிருக்கும் புத்தகங்கள், கடைசி பக்கம் தீராவே தீராத புத்தகங்கள் என பலவிதமான புத்தகங்கள். ஒருமுறை ஒரு புத்தகத்தில் சாணிப்பால் புகட்டப்படுவதை, யோனியில் கம்பி செருகப்படுவதைக் கண்டு அந்தப் பக்கங்களைக் கிழித்து துப்பாக்கி செய்துகொண்டார் என் தாத்தா. அது முதலாய்  அந்த வீடு அவருக்கு அந்நியமாய் போனது. என் அப்பா நிமோனியா கண்டு மரணப்படுக்கையில் இருந்தபோது அவரைப் பார்க்க ஒரு முசல்மான் வேடத்தில் வந்தார் என் தாத்தா. எப்படியும் வருவார் எனக் காத்திருந்த போலிஸார் அவரைப் பிடித்து என் அப்பாவின் கண் முன்பேயே துவம்சம் செய்துகொண்டு சென்றார்கள். வீட்டில் இருந்த புத்தகங்கள் உட்பட அனைத்தும் சூறையாடப்பட்டன. கடைசிப் பக்கம் முடியவே முடியாத பைசாசம் பீடித்த அந்த மணலின் புத்தகம் எங்களிடம் இருந்து தொலைந்தும் போனது. சில நாட்கள் கழித்து போர்ஹெஸின் கதை பிரசுரமானபோது என் தாத்தா தாராவியின் சாக்கடை மேட்டில் அழுகிக்கிடந்தார்.

Wednesday, May 4, 2022

தொ.பரமசிவன் - நேர்காணல்


விகடனில் பணியாற்றிய காலங்களில் ‘தடம்‘ இதழுக்காக நானும் எழுத்தாளர் தமிழ்மகனும் பாளையங்கோட்டை போய்  தொ.பரமசிவன் அவர்களிடம் உரையாடி ஒரு நேர்காணல் எடுத்தோம். அதன் எழுத்து வடிவம் இது. சுமார் ஐந்து மணி நேரத்துக்கு மேல் நீண்ட ஒரு பெரிய உரையாடலின் சில பகுதிகள்தான் இவை... அன்று இதழில் பிரசுரிக்க அவ்வளவு இடம்தான் இருந்தது. இதன் முழுமையான உரையாடல் வடிவம் சேகரிக்கப்படாமலே போனது வருத்தம்தான். 

தொ.பரமசிவன். தமிழ்ப் பண்பாட்டியலின் ஆய்வு முகம். ஆய்வாளர்கள் புத்தகங்களுக்குள் முகம்புதைத்து ஆய்வுசெய்து வந்த காலகட்டத்தில், ஆய்வு என்பது மக்களின் வாழ்வில் இருந்தும் பேச்சில் இருந்தும் பெறப்படவேண்டியது எனத் தெருவில் இறங்கியவர். கடந்த 40 வருடங்களாக, தமிழ் அறிவுச்சூழலுக்கு தொ.ப., அளித்த பங்களிப்புகள் சமகால சரித்திரம். மனிதருடன் உரையாடுவதே ஓர் அலாதியான அனுபவம். ஒரு குதிரைவீரனைப்போல விசைகொண்டு பயணித்தபடி செல்லும் பேச்சில், பண்பாட்டு அவதானங்கள் சட்டென மின்னலடிக்கும். நாட்டார் வழக்காற்றியல் ஆய்வுகள், தமிழக வரலாறு, அரசியல், மதம், பண்பாடு என நீண்ட ஒரு மாலை நேரத்தில், பாளையங்கோட்டையில் அவரைச் சந்தித்து உரையாடியதில் இருந்து...

“உங்கள் குடும்பம், நீங்கள் பிறந்து வளர்ந்த சூழல் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?”

‘‘நான் இதே தெருவிலேதான் பிறந்து வளர்ந்தேன். பத்து தலைமுறைகளாக என் முன்னோர் இதே இடத்திலேதான் வாழ்ந்து வந்தார்கள். நான் என் வீட்டின் மூலப்பத்திரத்தின் அடிப்படையிலேயே 10 தலைமுறைகள் என்று சொல்கிறேன். நான் வசிக்கும் இந்தப் பகுதிதான் நகரின் மையப் பகுதி. பாளையங்கோட்டை, ஒன்பதாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஒரு கோட்டை நகரம். என் தாய்-தந்தை படிக்காதவர்கள். தந்தைக்கு கையெழுத்து மட்டும் போடத் தெரியும். பிற்பட்ட வகுப்பு, அதற்கு ஏற்ற சகல பலவீனங்களும் என் வீட்டில் இருந்தன. நான்தான் என் வீட்டின் முதல் பட்டதாரி.”

“உங்கள் கல்லூரிக்கால நினைவுகளைப் பகிர்ந்துகொள்ள முடியுமா?”

“நான் படித்த காலம் என்பது தமிழகத்தில் அரசியல் கொந்தளிப்புகள் இருந்த காலம். காங்கிரஸ் என்ற ஆலமரம் மெள்ள சரிந்துகொண்டிருந்த காலமாகவும், தி.மு.க என்ற திராவிட இயக்கத்தின் அமைப்பு வளர்ந்துகொண்டிருந்த காலமாகவும் இருந்தது. அப்போது இருந்த மாணவர்களில் பெரும்பகுதி தி.மு.க-காரர்களாகவும், சிலர் காங்கிரஸ்காரர்களாகவும், வெகுசிலர் இந்திய கம்யூனிஸ்ட்காரர்களாகவும் இருந்தார்கள். அப்போது இருந்த அரசியல் சூழலால் எங்களுக்கு தினமும் உரையாடவும் சண்டையிடவும் விவாதிக்கவும் ஆனந்த விகடனிலும் குமுதத்திலும் துக்ளக்கிலும் செய்திகள் இருந்தன. நாங்கள் அனைவருமே அதில் அவரவர்க்கு என ஒரு தரப்பை எடுத்துக்கொண்டு விவாதித்தோம். அந்த விவாதங்கள் என்னை ஒரு பொறுப்புள்ள சமூக மனிதனாக மாற்றின. நான் ஒரு பெரியாரிஸ்ட்டாக, திராவிட இயக்கத்தவனாக மாற அந்த விவாதங்களும் பயன்பட்டன.’’

“அழகர்கோயில் ஆய்வு என்ற நூலை எழுத உங்களுக்குத் தூண்டுகோலாக இருந்தது எது?’’

‘‘என் முனைவர் பட்ட ஆய்வுக்காக நான் ‘புதுமைப்பித்தன் படைப்புகளில் சமூக மாற்றமும் மதிப்பீடு மாற்றமும்’ என்ற தலைப்பில்தான் ஆய்வு செய்வதாக இருந்தேன். என்னுடைய நெறியாளர் பேராசிரியர் சண்முகம் பிள்ளை அவர்கள் என் மீது மிகுந்த மதிப்புக்கொண்டவர். அவர் `நீ ஏன் சமூகவியல் சார்ந்து ஏதேனும் ஆய்வுசெய்யக் கூடாது?’ என்று கேட்டார். `என்ன ஆய்வு செய்வது?’ எனக் கேட்டபோது, `கோயில்கள் சார்ந்து ஏதாவது ஆய்வுசெய். அழகர்கோயில் பற்றி ஆய்வுசெய்’ என்று பட்டெனச் சொன்னார். அன்றும் நான் பெரியாரிஸ்ட்தான் என்றாலும் மறுக்காமல், ‘சரி... நான் கோயிலுக்குப் போய் பார்த்துவிட்டுச் சொல்கிறேன்’ என்றேன். மூன்று ஆண்டுகள் கடுமையாக உழைத்து அந்த ஆய்வைச் செய்தேன். ஓர் ஆண்டு கள ஆய்வும் செய்தேன். குடும்பத்தைப் பிரிந்துசென்று வெளியில் தங்கிக் கள ஆய்வு செய்தேன். கையில் பெரிதாகக் காசு இல்லை. அப்போது பேருந்துக் கட்டணம் 25 பைசா. நான் 25 ரூபாயை நாணயங்களாக  மாற்றிவைத்துக்கொள்வேன். என்னிடம் தகவலாளிகளின் ஊரும் பேரும் மட்டுமே இருக்கும். பேருந்து நிலையத்துக்குப் போய் எந்த ஊருக்குப் பேருந்து கிடைக்கிறதோ, அந்த ஊருக்குச் சென்று ஏதேனும் ஒரு தகவலாளியைப் பிடித்து, தகவல் சேகரிப்பேன். நான் சந்தித்த தகவலாளிகள் ஆயிரம் பேருக்கு மேல் இருக்கும். பதிவு செய்தது ஒரு நூறு பேர்தான். வைணவ இலக்கியங்களைப் படிக்கவேண்டிய தேவை ஏற்பட்டது. வைணவத்தைப் புரிந்துகொள்ள சமஸ்கிருதமும் தேவைப்பட்டது.

எனவே, மாலைக் கல்லூரியில் சமஸ்கிருத வகுப்பில் சேர்ந்தேன். சமஸ்கிருதத்தில் டிப்ளமோ படித்தேன். மதுரைப் பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரியர் சுந்தரமூர்த்தி என ஒருவர் இருந்தார். சிறந்த ஆசிரியர் அவர். அவரிடம்தான் கற்றேன். வைணவத்தில் ஜனநாயகத்தன்மை இருப்பதைக் குறித்து பேசத் தொடங்கினேன். `தென்கலை வைணவத்தில் ஒரு கலகக் குரல்’ என்ற கட்டுரையை எழுதினேன். வைணவம் எனக்கான சால்வேஷன் எனப் பேசாது. அதில் கோஷ்டி என ஒரு கோட்பாடு உண்டு. அது நமக்கான தீர்வு எனப் பேசுவது. என் குருநாதர் சி.சு.மணி அவர்கள், ‘சைவ சித்தாந்தவாதியாக இருந்தாலும், எனக்கு வைணவத்தில் ஈடுபாடு வந்தது இந்த இடத்தில்தான்’ என்கிறார். வைணவம் சார்ந்து ஒரு நான்கைந்து கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளேன். அந்தக் காலம்தான் நல்ல வாசிப்புக்கான காலம். 1976-79 காலகட்டம். அப்போது ஒரு ஸ்கூட்டர் வைத்திருந்தேன். நூலகத்தை முழுமையாகப் பயன்படுத்தினேன். அப்போது நாகமலை புதுக்கோட்டை நூலகத்தைவிட்டு கடைசியாக வெளியேறுகிற ஆள் நான்தான். வெறி பிடித்ததுபோல் வாசித்தேன். அதுதான் என் எல்லா ஆய்வுகளுக்கும் அடிப்படை.”

“அழகர்கோயில் நூலுக்குக் கிடைத்த வரவேற்பு எப்படி இருந்தது?”

“என்  ஆய்வை பல்கலைக்கழகமே நூலாக வெளியிட முன்வந்தது. அவர்களுக்கு உரிமை உள்ளதால், என்னிடம் கேட்காமலேயே வெளியிட்டார்கள். முதல் பதிப்பை 35 ரூபாய்க்குப் போட்டார்கள். இரண்டாம் பதிப்பை 200 ரூபாய்க்குப் போட்டார்கள். பொதுவாக, பல்கலைக்கழக நூல் என்றால் விற்காது. ஆனால், என் புத்தகம் உடனடியாக முதல் பதிப்பு விற்றுத் தீர்ந்து, இரண்டாம் பதிப்பும் விற்றது. பல்கலைக்கழகமே வெளியிட்டதால் உலகம் முழுதும் அந்த நூல் பிரபலம் ஆயிற்று. அமெரிக்கா உட்பட உலகின் முக்கியமான நாடுகளில் உள்ள அனைத்துப் பல்கலைக்கழகங்களிலும் அந்த நூல் உள்ளது. அப்படி ஒரு நூலை அதற்குப் பிறகு என்னால் எழுத முடியவில்லை. இந்த உடல்நிலையை வைத்துக்கொண்டு இனியும் என்னால் எழுத முடியாது.”




“நாட்டார் வழக்காற்றியல் என்ற துறை நீங்கள் வந்தபோது எப்படி இருந்தது? அப்போது இருந்த முன்னோடிகளுடனான உங்களது அனுபவம் பற்றிச் சொல்லுங்கள்.”

‘‘இந்தத் துறைக்குள் வந்தபோதுதான் பேராசிரியர் தே.லூர்து அவர்களின் நட்பு எனக்குக் கிடைத்தது. அவர் எங்களை மாணவனாகவே நடத்த மாட்டார். ஒரு தோழனைப்போல நடத்துவார். மிக இயல்பாக, எங்களுடன் சிகரெட் பிடிப்பார். அவருடன் சிகரெட் பிடித்துக்கொண்டே விவாதிக்க முடியும். அவ்வளவு தோழமையோடு எங்களை நடத்தினார். கெட்ட வார்த்தை பழமொழிகளைப் பற்றிச் சொல்வார். அந்தப் பழமொழிகள் ஏன் உருவாகின என்று விளக்குவார். இப்படி அவர் இயல்பாக இருந்தார். பிறகு, நாட்டார் தெய்வங்கள் பற்றியும் ஆய்வுசெய்யத் தொடங்கியபோது, கருப்பசாமி பற்றிய என் ஆய்வு அவருக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. என்னை அவர் மிகவும் ஊக்கப்படுத்தினார்.’’

“சிறுதெய்வக் கோயில்கள் மெள்ள பிராமணியத்துக்குள்ளும் ஆகம விதிகளுக்குள்ளும் உட்செரிக்கப்படும் இன்றையச் சூழலை எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?”

“பெரு தெய்வ நெறி, சிறு தெய்வ நெறியை விழுங்கப்பார்க்கிறது என்பது உண்மைதான். ஆனால், அவற்றால் சிறு தெய்வங்களை முழுமையாக விழுங்க முடியாது. இப்போது, கோயிலில் ஆடு வெட்டுவதைத் தடுக்க முடியுமா? சிறு தெய்வங்களை, பெரு தெய்வங்கள்போல ஓரளவு தோற்றம்கொள்ள வைக்கலாமே தவிர, அவற்றை முழுமையாக பெரு தெய்வங்களாக மாற்ற முடியாது. ஏனெனில், சிறு தெய்வங்கள் எளிய மக்களின் தெய்வங்கள். அவற்றுக்கான சடங்குகள் எளிய மனிதர்களின் சடங்குகள். அவற்றை முழுமையாக மாற்ற முடியாது என்பதே என் துணிபு.”

“ஆனால், மேல் நிலையாக்கம் என்ற ஒன்று தொடர்ந்து நடந்துகொண்டுதானே இருக்கிறது?”

‘‘இருக்கலாம். அது எல்லாம் நாட்டார் மரபை உட்செரிக்கச் செய்யும் பிராமணியத்தின் அர்த்தமற்றப் பிரயத்தனங்கள். அது தோற்றுப்போகும். பெருந்தெய்வங்களில் பெண் தெய்வத்துக்கு ஆண் தெய்வத்துணை வைக்கப்படுகிறது. அப்படி சிறு தெய்வத்திற்கு வைப்பதில்லை அல்லவா? மாரியம்மன் கையில் இருந்து சூலாயுதத்தை எடுத்துவிட்டால், அது எப்படி அம்மனாக இருக்கும்? எனவே, இது ஒரு தற்காலிக நிலை. இந்துத்துவத்தின் தற்காலிக எழுச்சி இது என்றே கருதுகிறேன். நிச்சயம் பிராமணியத்தால், நாட்டார் மரபை ஒன்றும் செய்ய முடியாது.”

“சிறு தெய்வங்கள் என்பவை ஒருவகையில் சாதியம் என்ற கோட்பாட்டைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதற்கும் பேணுவதற்கும் உதவுகின்றன என்பதை, ஒரு பண்பாட்டு ஆய்வாளராக எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?”

“தேர்தலைவிடவும் சாதியை தக்கவைத்துக்கொள்ளும் ஒரு சமூக ஏற்பாடு இங்கு இருக்கிறதா? அதற்காக அதை நாம் வேண்டாம் எனச் சொல்ல முடியுமா? சாதி என்பது உண்மையும் இல்லை... பொய்யும் இல்லை. அதற்கு என ஒரு வரலாற்றுத் தொடர்ச்சி, ஒரு பண்பாட்டுத் தொடர்ச்சி இருக்கிறதுதானே? தெய்வம்தான் சாதியைக் காப்பாற்றுகிறது என்று இல்லை. தெய்வமும் அதைக் காப்பாற்றுகிறது. உண்மையில் சாதிதான் தெய்வத்தைக் காப்பாற்றுகிறதே தவிர, தெய்வம் சாதியைக் காப்பற்றவில்லை.”

“அப்படி என்றால் சாதி ஒழிப்பு என்கிற விஷயம் சாத்தியம் இல்லாத கருத்தியலா?”

‘‘சாதி ஒழிப்பு என்பதை, ஏதோ கொசு ஒழிப்புபோல சுலபமாகப் பேச முடியாது. சாதி என்ற அமைப்பு அவ்வளவு எளிமையானது கிடையாது. சாதியை ஒழிக்க முடியாது. ஆனால், சாதியைக் கரைக்க முடியும். சாம்பாரில் உப்பைக் கரைப்பது போல. சாதி என்பது தன்னைத்தானே மறுஉற்பத்தி செய்துகொள்ளும். சாதி தோன்றியதற்கு எண்ணற்ற தியரி சொல்ல முடியும். நீங்கள் எந்தக் காரணம் சொன்னாலும் அதில் சிறிது உண்மை இருக்கும். எனவே, இப்படித்தான் இதனால்தான் சாதி தோன்றியது என்பதை முழுமையாகக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அப்படிக் கண்டுபிடிக்க முடியாததாலேயே அது அழிக்க முடியாததாக இருக்கிறது.’’

``இந்தச் சாதியக் கட்டுமானத்தை எப்படி தகர்ப்பது... எதைத் தீர்வாக நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்?’’

``இதைத் தகர்க்க வேண்டுமெனில் அகமண உறவை உடைத்தாக வேண்டும். அதுதான் ஆதாரத் தீர்வு. சொத்துரிமைச் சட்டம் சீர்திருத்தப்பட வேண்டும். தந்தையின் சாதிதான் மகனுக்கு என்பது திருத்தப்பட வேண்டும். சாதிகளை Re-shuffle பண்ண வேண்டும்.’’

``அப்படி ஒரே நாளில் செய்தால், பெரிய சாதியக் கலவரமாகிவிடுமே?’’

``ஆமாம். `சாதிகெட்ட அரசாங்கம்’ என்று சொல்லுவான். விருப்பப்பட்ட சாதிப்பட்டத்தை பெயருக்குப் பின் போட்டுக்கொள்ள அரசு அனுமதிக்க வேண்டும். இதை ஒரு `கல்ச்சராக’ மாற்ற வேண்டும்.’’

``இது மேலும் பிரச்னைகளுக்கு வழிவகுக்காதா?’’

``ஆமாம். பிரச்னைகள் அதிகரிக்கும். என்னுடைய நம்பிக்கை இதுதான். சாதிமுறைகளை வரையறை இன்றி முற்றிலுமாகச் சீரழிக்க வேண்டும். எல்லாம் குழம்பட்டும். அப்போதுதான் தெளிவு உண்டாகும்.

இப்படியான இடத்தில்தான் பெரியாரின் தேவை இருக்கிறது. கெட்டிதட்டிப்போன சாதியைக்கூட அசைத்துப்பார்த்ததுதான் பெரியாரின் சாதனை.

நான் சிறுபிள்ளையாக இருக்கும்போது சாதி மறுப்புத் திருமணம் செய்பவர்களுக்கு, வீடு வாடகைக்குத் தர மாட்டார்கள். இப்போது ஓரளவு நிலைமை மாறியிருக்கிறது தானே? இப்போதும் சென்னை மாதிரியான நகரங்களில்கூட `வெஜிடேரியன் ஒன்லி’ என டூலெட் போர்டுகள் இருக்கின்றனதான். ஆனால், `பிராமின்ஸ் ஒன்லி’ எனப் போட முடியவில்லை அல்லவா? வெளிப்படையாக சாதியை விசாரிப்பது, பேசுவது ஓரளவு கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறதுதானே? இதுதான் பெரியாரின் பங்களிப்பு.”




“`பெரியார் சாதியை அசைத்துப்பார்த்தார்’ என்று சொன்னீர்கள். ஆனால், தற்போது திராவிட இயக்கம் வீழ்ச்சியை நோக்கித்தானே சென்று கொண்டிருக்கிறது? இப்போதும் திராவிடக் கட்சிகளின் தேவை இருக்கிறது என நினைக்கிறீர்களா?”

“திராவிடக் கட்சிகள் நைந்துபோய்விட்டன; நீர்த்துப் போய்விட்டன. இவர்கள் அழிந்த பிறகு அங்கு இருந்து இனி புதிதாக உருவாகிவருகிற ஓர் இயக்கத்தால்தான் பெரியாரின் கொள்கைகளை மேலெடுத்துப் போக முடியும். பெரியாரின் கொள்கைகளை மேலெடுத்துச் செல்வதற்கான சக்தி இவர்களுக்குக் கிடையாது. ஆனால், பெரியார் கொள்கைகள் ஒருபோதும் சாகாது. மானுட விடுதலை ஒன்றுதான் பெரியாரின் நோக்கம். அதற்கு எதிரான அத்தனை அம்சங்களையும் அவர் எதிர்த்தார். அதனால், யாரெல்லாம் மானுட விடுதலையை முன்னெடுக்கிறார்களோ, அவர்களுக்கு எல்லாம் பெரியாரிடம் கற்றுக்கொள்ள விஷயங்கள் உண்டு. அவரின் பல கோட்பாடுகள் அதிரடியானவைதான். ஆனால், அவை எல்லாம் அந்தக் காலத்தின் தேவையால் உருவானவை. அதன் பின்னிருந்த அடிநாதம் என்பது மானுட விடுதலைதான்.

இப்போது உள்ள திராவிட இயக்கங்களையும் திராவிடம் எனும் கருத்தியலையும் போட்டுக் குழப்பிக்கொள்ளக் கூடாது. திராவிடக் கட்சிகள் தோற்றுள்ளன என்பது உண்மைதான். என்னைக் கேட்டால் காந்தி, `காங்கிரஸைக் கலைத்துவிடலாம்’ என்று சொன்னதுபோல, `திராவிட இயக்கங்களைக் கலைத்துவிட்டு புது இயக்கங்கள் செய்யலாம்’ என்று சொல்வேன்.’’

“இன்று இந்துத்துவ அறிவுஜீவிகள் அம்பேத்கரைக் கொண்டாடுவதன் மூலமாக உட்செரிக்கப் பார்க்கிறார்கள். சுப்பிரமணியன் சுவாமி போன்றவர்கள் அம்பேத்கரை ஒரு ரிஷி என வர்ணிக்கிறார்கள். இப்படியான சூழலில் திராவிட இயக்கத்தைக் கலைப்பது என்பது மாதிரியான உரையாடல்கள் சரியாக இருக்குமா?”

“இல்லை... நான் பெரியார் தேவை இல்லை எனச் சொல்லவில்லை. பெரியார் முன்னிலும் அதிகமாகத் தேவை என்கிறேன். எனவே, பெரியாரை ஆக்கபூர்வமாகப் பயன்படுத்தும் இயக்கங்கள் வேண்டும் என்கிறேன். அருண்சோரி போன்ற பார்ப்பனிய அறிவுஜீவிகள், `ஒர்ஷிப்பிங் ஃபால்ஸ் காட்’ போன்ற நூல்களை எழுதி, அம்பேத்கர் மேல் அவதூறுசெய்யப்பார்த்தார்கள். இன்று அவரைக் கொண்டாடுவதன் மூலமாக அவரை அழிக்க முடியும் என நினைக்கிறார்கள். பெரியார், அம்பேத்கர் என்ற கட்டுமானம் பிராமணியத்தின் முன்னிருக்கும் மிகப்பெரிய சவால், அம்பேத்கரை அவர்களால் உட்செரிக்க முடிந்தால்கூட, பெரியாரை ஒருபோதும் அவர்களால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது. ஆகவேதான் அழிக்க வேண்டும் எனத் துடிக்கிறார்கள். பெரியார் - அம்பேத்கர் என்ற பைண்டிங்கில் பெரியாரை உடைப்பது என்ற வேலையையும் செய்துவருகிறார்கள். அம்பேத்கரை பெரியாரிடம் இருந்து தனிமைப்படுத்தினால், வேலை சுலபம் ஆகும் என நினைக்கிறார்கள். அதற்கு இங்கு உள்ள சில அறிவுஜீவிகள் பலியாகிறார்கள்.

பெரியாரை விமர்சிப்பது ஒரு மோஸ்தர் என, சில அறிவுஜீவிகள் நினைக்கிறார்கள். அவர்களால் ஒருபோதும் பெரியாரை அழிக்க முடியாது. தலித் மக்கள் பெரியாருடன்தான் இருக்கிறார்கள். தங்களது அடையாளச் சிக்கலுக்காக சிலர் இப்படிச் செய்கிறார்கள். ஒருகட்டத்தில் இவர்கள் சோர்ந்துபோவார்கள். பெரியாரின் அரசியலில் எதிர்ப்பு இருந்ததே தவிர, வெறுப்பு இருந்தது இல்லை. இவர்களிடம் வெறுப்புதான் இருக்கிறது. இந்த அரசியல் மக்களை வென்றெடுக்கப் போதாது.”

“ஆனால், `பெரியார் வெறுப்பு அரசியல் செய்தார்’ என்றுதானே ஜெயமோகன் போன்றவர்கள் விமர்சனம் செய்கிறார்கள். கேரளத்தின் நாராயணகுரு போன்றவர்களைச் சொல்லும்போது அவர்கள் வெறுப்பு அரசியலை மேற்கொள்ளாமல் சாத்வீகமான முறையில் பிராமணியத்துடன் போராடித்தான் அதிகாரத்தை வென்றார்கள், திராவிட இயக்கங்கள் வெறுப்பு அரசியல் செய்துதான் முன்வந்தன என விமர்சிக்கப்படுகிறதே?”

“இல்லை... இது அபாண்டமான பொய். பெரியாரிடம் பிராமணத் துவேஷம் கிடையவே கிடையாது. எதிர்ப்பு மட்டுமே தீவிரமாக இருந்தது. அவருடைய நட்பு வட்டத்திலேயேகூட நிறைய பிராமணர்கள் இருந்தார்கள்தானே? அவர்களிடம் எல்லாம் துவேஷமுடன் நடந்துகொள்ளவில்லையே. நாராயண குரு போன்றவர்கள் பணிசெய்த கேரளத்தில்தான் இன்று ஆர்.எஸ்.எஸ் வலிமையாக இருக்கிறது. ஈழவச் சமுதாயத்தினர் முழுக்க இந்துக்களாக மாறிப்போனார்கள். ஆனால், பெரியார் வேலைசெய்த இங்கு  ஆர்.எஸ்.எஸ் இன்னும் வலுவடைய முடியவில்லைதானே? தமிழர்களை முழுமையாக இந்துக்களாக இன்னும் மாற்ற முடியவில்லையே. வெறுப்பு அரசியலால் மக்களை வென்றெடுக்க முடியாது. இன்று ஜெயமோகனும் ரவிக்குமாரும் ஸ்டாலின் ராஜாங்கமும் சில அறிவுஜீவிகளும் செய்துகொண்டிருப்பதுதான் வெறுப்பு அரசியல்.”

“பெண்கள் மற்றும் தலித்துகள் அதிகமாக எழுத வந்திருப்பதை எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?”

“நிச்சயமாக வரவேற்கப்படவேண்டிய விஷயம். பெண்கள் நிறையப் பேர் எழுத வந்திருப்பது, குறிப்பாக, கவிதைத் துறையில் ஏற்பட்டுள்ள எழுச்சி குறிப்பிடத்தக்கது. தலித்துகள் எழுத வந்திருப்பதும் வரவேற்கத்தக்கதே. ஆனால், அவர்கள் பெரியார் மேல் காரணமற்ற வெறுப்புடன் நடந்துகொள்ளத் தேவை இல்லை என்றே கருதுகிறேன். பெரியார் முன்வைத்தது மானுட விடுதலை, ஒட்டுமொத்த மானுட விடுதலை எனும்போது அதில் தலித் விடுதலையும் அடக்கம்தான்.”

“தற்போது உள்ள தமிழ்த் தேசியர்கள்கூட பெரியாரை விமர்சிக்கிறார்களே? உதாரணமாக, சீமான் போன்றவர்கள் தொடக்கத்தில் தன்னை `பெரியாரின் மாணவன்’ என்றுதான் சொன்னார். இப்போது `முப்பாட்டன் முருகன்’ எனச் சொல்லிக்கொண்டு திராவிட இயக்கத்தை விமர்சிக்கிறாரே?”

“சீமான் எனக்கும் மாணவர்தான். (சிரிக்கிறார்). ஆனால், அவர் தடம்புரண்டுபோனார். முப்பாட்டன் முருகன் எனச் சொன்னால், மற்ற கடவுள்கள் என்ன உறவு எனச் சொல்ல வேண்டுமே? யார் எல்லாம் நம் உறவு இல்லை எனச் சொல்லிவிட்டுத்தானே, யார் நமது உறவு என்று சொல்ல வேண்டும். ஏன் அவர் அதைச் சொல்வது இல்லை. அவருக்கு அவை எல்லாம் தெரியாது. தத்துவார்த்தப் புரிதல் அற்ற வெறும் அரசியல் காரணங்கள் அவை. திராவிடம் என்ற கருத்தாக்கம் வேறு. தமிழ்த் தேசியம் வேறு.  பெரியார், `தமிழ்நாடு தமிழருக்கே’ என்ற கோஷத்தை 1938-ம் ஆண்டிலேயே முன்வைத்தார். தெ.பொ.மீ., சி.பா.ஆதித்தனார், கருமுத்து தியாகராச செட்டியார் போன்றவர்கள் கட்சிகளைக் கடந்து, திருச்சியில் நடந்த அந்தக் கூட்டத்தில் கையெழுத்து இட்டார்கள். ஆகவே, பெரியார் தமிழ்த் தேசியத்துக்கு எதிரானவர் அல்ல.”

“நீங்கள் தமிழ்த் தேசியம் என்ற கருத்தியலை நம்புகிறீர்களா?”

“ஆமாம்... நான் தமிழ்த் தேசியம் என்ற கருத்தியலை நம்புகிறேன். நான் தமிழ்த் தேசியர்தான்.”

“அப்படியானால், தமிழ்த் தேசிய மதமாக எது இருக்க முடியும்... இங்குள்ள சைவம், வைணவம் போன்ற மார்க்கங்கள் எல்லாம் ஏற்கெனவே இந்துத்துவத்தால் விழுங்கப்பட்டதாக இருக்கின்றனவே?”

“தமிழ்த் தேசியம் இந்து மதத்துடன் போய் இணையாது. இந்து மதம் எல்லாவற்றையும் விழுங்கிவிட்டதாக மேலோட்டமாக ஒரு தோற்றத்தை உருவாக்குகிறார்கள். `நான் இந்து அல்ல’ என ஒரு நூல் எழுதியுள்ளேன். தமிழ்த் தேசியத்தில் எல்லா மார்க்கங்களுக்கும்  இடம் உண்டு. இந்து என்ற சொல்லே ஒரு மிஸ்நாமினல். அப்படி ஒரு மதமே கிடையாது. இந்த நிலத்தின் எந்தப் பழைய நூல்களிலும் அந்தச் சொல் கிடையாது.”

“பெரியார் மத, தேசிய, மொழி அபிமானங்கள் எல்லாவற்றையும் நிராகரித்தாரே... நீங்கள் ஒரு பெரியாரிஸ்ட். தேசியம் எனும் உரையாடலை எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?”

“ஆமாம்... பெரியார் எல்லா அபிமானங்களையும் நிராகரித்தார். தமிழைக் `காட்டுமிராண்டி பாஷை’ என்றார்தான். ஒரு கோபத்தில், ஒரு வேகத்தில் இழிசொல்லால் வைவது இல்லையா? அப்படித்தான் அவர் இவற்றை எல்லாம் நிராகரித்தார். அவர் கோபங்கள், ஆதங்கங்கள் நியாயமானவை. ஆழமான மானுட நேசத்தில் இருந்து வருபவை.”

“இன்றையச் சூழலில் தமிழ்ச் சமூகம் உடை, பண்பாடு, கல்வி, மருத்துவம் போன்ற அனைத்திலும் தன் தனித்தன்மையை வேகமாக இழந்துவருகிறேதே?”

``பண்பாடு என்பது சிறிய விஷயம் இல்லை. யாராவது சித்தப்பா பெண்ணைத் திருமணம் செய்கிறார்களா... இல்லையே? அப்படிச் சில அடிப்படையான விஷயங்கள் எப்போதுமே எந்தப் பண்பாட்டிலும் மாறாது. மற்றபடி சில விஷயங்கள் காலத்துக்குத் தகுந்தாற்போல் மாறத்தான் செய்யும். அதில் பெரிதாகத் தவறும் இல்லை. உடையில் தனித்தன்மை வேண்டுமா என்றால், அப்படி ஒன்றும் பெரிதாக வேண்டாம் என்றே சொல்வேன். பார்ப்பதற்கு நாகரிகமான, மற்றவர்கள் முகம் சுளிக்காத, நமக்கு வசதியான ஓர் உடை இருந்தால்போதும். வேட்டிதான் கட்ட வேண்டும் என அவசியம் எல்லாம் இல்லை.”

“கல்வி, மருத்துவம் போன்ற துறைகளில்கூட நம் அடையாளத்தை இழக்கிறோமே... தமிழே எழுதப் படிக்கத் தெரியாத தலைமுறை ஒன்று உருவாகிவருகிறதே?”

“இது மோசமான விஷயம். தமிழ்வழிக் கல்வி தொடர்பாக ஒரு பேரியக்கம் தொடங்கவேண்டிய அவசியமான, அவசரமான காலத்தில் நாம் இருக்கிறோம். ஆனால், அதற்குத் தகுந்த தலைவர்கள் தற்போது நம்மிடம் இல்லை என்பதுதான் வருத்தமான விஷயம்.’’

“தமிழர்களின் தனி அடையாளம் என்று சொன்னால் எவற்றை எல்லாம் சொல்வீர்கள்?’’

``நிறையச் சொல்லலாம். குறிப்பாக, சடங்குகள், சம்பிரதாயங்கள், பழக்க வழக்கங்களில் சொல்லலாம்.  வேறு எந்தச் சமூகத்தைவிடவும் தமிழ்ச் சமூகத்தில் தாய் மாமன் என்கிற உறவு, ஒரு குடும்பத்தோடு நெருக்கமாகக் கட்டப்பட்டிருக்கிறது. அதுபோலவே, இறந்தோருக்குச் செய்யப்படும் சடங்குகளில் தொட்டு வணங்கும் பழக்கம் நம்மிடையே உள்ளது. பிராமணர்கள் சவத்தைத் தொட்டு வணங்க மாட்டார்கள். பொது இடத்தில் பெண்கள் மீதான வன்முறையைத் தடுப்பதை தமிழ்ச் சமூகத்தின் தனி அடையாளம் என்று சொல்லாம்.”

``சேர, சோழ, பாண்டியர் எனும் பேரரசு மரபுகள் உருவான காலத்தில்தான் மதங்கள் உருவானதாக சொல்லப்படுகிறதே?”

``லெனின் `ஸ்டேட் அண்ட் ரிலிஜன்’ என ஒரு தியரி சொல்வார். `பேரரசு மரபும் பெரும் தத்துவமும்’ என கைலாசபதி ஒரு கட்டுரை எழுதியிருக்கிறார். அதில் அவர் அப்படித்தான் சொல்கிறார். சின்னச்சின்ன இனக் குழுக்களைப் பெரிதாகத் திரட்டி, ஒரு பேரரசை உருவாக்கும்போது, பெரிய மதம் ஒன்று தேவைப்படுகிறது. அப்படித்தான் சோழர்களுக்கு சைவம் தேவைப்பட்டது. பாண்டியர்களுக்கு சைவமும், ஓரளவு வைணவமும் தேவைப்பட்டன. சமணத்தையும் பெளத்தத்தையும் காலி செய்துவிட்டார்கள்.’’



“சமணமும் பெளத்தமும் தமிழ்ச் சமூகத்தில் இருந்து வெளியேறிய காரணம் என்ன... அது வன்முறையாக அப்புறப்படுத்தப்பட்டதா?’’

``சமணர்களைக் கழுவில் ஏற்றிய கதை எல்லாம் உண்மைதான். ஆனால், வட நாட்டில் சமணத்துக்கும் பெளத்தத்துக்கும் நடந்ததைப் போன்ற பெரிய அளவிலான வன்முறைகள் தமிழகத்தில் நடக்கவில்லை. அவற்றின் அழிவுக்கு அவையும் ஒரு காரணமாக இருந்தன. அளவுக்கு மீறிய துறவு நெறி ஒரு முக்கியமான காரணம். நிலப்பிரபுத்துவச் சமூகம் வலுவாகக் காலூன்றிய பிறகு, ஒரு சம்சாரியால் பின்பற்றவே இயலாத துறவு நெறி அவனுக்குத் தேவை இல்லை என்று தோன்றியிருக்க வேண்டும். எனவே, தன்னியல்பாக மக்கள் அந்த மதங்களைவிட்டு வெளியேறியிருக்க வேண்டும். இன்னொரு காரணம்... செல்வம். அது திரண்டுகொண்டே இருந்தது. செல்வம் ஒரு பக்கம் திரண்டுகொண்டே இருக்க, துறவு வாழ்வும் செல்வமும் ஒன்றோடு ஒன்று ஒத்திசைந்து செல்ல இயலவில்லை. போலித் துறவிகள் வள்ளுவர் காலத்திலேயே இருந்திருக்கிறார்கள் என்பதற்கு, `நெஞ்சிற் துறவார் துறந்தார்போல் வஞ்சித்து வாழ்வார்’ என்ற குறளே சாட்சி.”

“இன்று தமிழகத்தில் பல்வேறு சாதியினர் தாங்கள் ஆண்ட பரம்பரை எனச் சொல்லிக்கொள் கிறார்களே?”

“சுத்தப் பைத்தியகாரத்தனம் இது. அரசன் சாதி கெட்டவன். பெரும் எண்ணிக்கையில் உள்ள சாதிகள் எப்போதும் அரசனுக்குத் துணையாக இருந்திருப்பார்கள் என்பது உண்மைதான். அப்படித் துணையாக இருந்த சாதிகளில் இருந்தெல்லாம் அரசன் பெண் கொடுத்து பெண் எடுத்திருந்திருப்பான். அதற்காக நாங்கள் அவன் வாரிசு என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? ஆண்ட பரம்பரை எனச் சொல்லாத சாதிகளும் தமிழ்நாட்டில் உண்டு. உண்மையில் அவர்களுமேகூட வரலாற்றின் ஏதோ ஒரு தருணத்தில், ஏதாவது ஒரு நிலப்பரப்பின் அதிகாரத்தைக் கையில் வைத்திருந்தவர்களாக இருப்பார்கள். எனவே, `நாங்க ஆண்ட பரம்பரை’ எனச் சொல்வதில் எந்தத் தனிப்பட்ட பெருமிதமும் இல்லை.”

``பெரியாரின் தலைமையில் நடந்த மிகப்பெரிய போராட்டங்களையும் சமூக சீர்திருத்த கருத்தாக்கங்களையும் தாண்டி இன்று கல்விக்கூடங்களில்கூட சாதியுணர்வுகள் கூர்மையடைந்திருக்கின்றன. இதற்கு என்ன காரணம்?’’

``சாதி,  மண உறவுகளைப் பாதுகாப்பதன் வழியாக, தன்னை தக்கவைத்துக்கொள்கிறது. சமூக வாழ்வில் தோல்வி அடைந்தவர்கள், அரசியல் செல்வாக்கு இழந்தவர்கள் சாதியைக்கொண்டு தங்கள் அதிகாரத்தை மீட்க நினைக்கிறார்கள். ஒருவனை நடுராத்திரியில் காவல்துறை வந்து அடித்து இழுத்துச்செல்லுமெனில், அவனை ஜாமீனில் எடுக்க யாரும் முன்வர மாட்டார்கள். அவனது சாதிக்காரன்தான் வருவான்.

காவல்துறைக்குள்ளும் சாதிய உணர்வுகள் புரையோடிப் போயிருக்கின்றன. ஒருவகையில் சாதிய ஒடுக்குமுறை உணர்வு இல்லாத ஒரு காவல் நிலையம் என்பது இங்கு கிடையாது. அல்லது ஒடுக்குமுறை உணர்வுள்ள காவல்துறை அதிகாரிகள் எல்லா காவல் நிலையங்களிலும் இருக்கிறார்கள். காவல்துறை ஒருதலைப் பட்சமாக செயல்படுவது வாடிக்கைதான். ஒருவகையில் பிரச்னையைப் பெரிதாக்கிவிடுகிறவர்களே  அவர்கள்தான். இதனால், காவல் நிலையத்திற்கு உள்ளே செல்லும்போது இருந்ததைவிட வெளியே வரும்போது அவனது சாதிய உணர்வு ஆழமாகிறது.

கிராமத்தின் வேளாண் கட்டுமானமும் சாதியக் கட்டுமானமும் இன்னும் முழுமையாகச் சிதையவில்லை. ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் கல்வியறிவு பெறும்போது அவர்கள் ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான சிந்தனையுடனும் வாழ்முறையுடனும் வருகிறார்கள். மேல் சாதிக்காரர்களுக்கு இணையாக உண்கிறார்கள், உடுத்துகிறார்கள், பார்களில் உட்காருகிறார்கள். இதை, மேல் சாதிக்காரர்களால் தாங்கிக்கொள்ள முடிவதில்லை. இவன் ஒடுக்க முற்படுகிறான். அவன் அடங்க மறுக்கிறான். டீக்கடையில் யாரேனும் தவறுதலாக டீயைக் கொட்டிவிட்டாலும் பிரச்னை வந்துவிடுகிறது. இவ்விடத்தில் ஒடுக்குவதற்கும் ஒடுக்கப்படுவதற்கு எதிராகவும் இருவரும் சாதியச் சங்கங்களை நாடுகிறார்கள். இருவரிடத்திலும் ஆயுதப் புழக்கம் இருக்கிறது. தமிழ்ச் சமூகம் இன்னும் முதிர்ச்சியடையவில்லை என்பதற்கு அடையாளம் இது.”

``இன்று எல்லா சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களும் கல்வியறிவு பெற்று, பல்வேறு அறிவு சார்ந்த பொறுப்புகளுக்கு வந்திருக்கிறார்கள். பேராசிரியர்களாக இருக்கிறார்கள். ஆனாலும் சாதியை அவர்கள் கைவிடத்தயாராக இல்லையே...’’

``முதலில் இந்தக் கல்வி, கல்வியே அல்ல. இது மருத்துவம் அல்ல, இது கலை அல்ல, இது சினிமா அல்ல, இது அரசியல் அல்ல. எல்லாவற்றிலும் நாம் மாற்றைத் தேடவேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறோம். மாற்றைத் தேடுகிற முயற்சியை நாம் ஊக்குவிக்க வேண்டும்.

திருநெல்வேலியின் எந்த ஊரின் தெருவுக்குப் போனாலும் அவர்களின் சாதியைப் பற்றி அறிந்துகொள்ள முடிகிற வகையில் பெயர்வைத்திருப்பார்கள். ஏதாவது அடையாளங்களை நிறுவி இருப்பார்கள். இதையெல்லாம் சரி செய்யாமல் ஒன்றும் செய்ய முடியாது.’’

``சென்னையில் பல தெருக்களுக்கு, பல பகுதிகளுக்குச் சூட்டப்பட்டு இருந்த சாதிப்பெயர்கள் பெரும்பாலும் நீக்கப்பட்டுவிட்டன அல்லது மாற்றப்பட்டுவிட்டன... அதற்கான சட்டமும் கொண்டுவரப்பட்டது. அதைச் செயல்படுத்தலாம் அல்லவா?’’

``அது ரொம்பக் கஷ்டம். சென்னை போன்ற நகரங்களில் இது சாத்தியப்படலாம். இங்கு அது சாத்தியம் இல்லை. எனது தெருவில் இருக்கும் பெயரில்கூட சாதி இருக்கிறது. அதை நீக்க வேண்டும் என்று அரசு சொன்னால், ஊரே எதிராகக் கிளம்பிவிடும்.’’

``இதை அரசு செய்ய வேண்டும் என்று ஏன் நாம் எதிர்பார்க்க வேண்டும்? இங்குள்ள பெரியோர்கள், சிந்தனையாளர்கள் இத்தகைய விஷயங்களைச் செய்யலாம் அல்லவா?’’

``பழைய சமூக அமைப்பில், ‘பெரிய மனுஷன்’ என்ற ஒருவன் இருந்தான். இன்று எந்த ஊரிலும் பெரிய மனுஷன் என்கிற ஒருவனே கிடையாது. நமது கல்விமுறை அப்படியானவர்களை உருவாக்க வில்லையே.’’

 

 

Tuesday, May 3, 2022

பத்தாயிரம் வெள்ளிகள் - நுண்கதை



(அ)

பதினாறாம் நூற்றாண்டின் புகழ்பெற்ற பாரசீக ஓவியரும் ஹுமாயுன், அக்பர் போன்ற பேரரசர்களின் ஆஸ்தான கலைஞருமான அப்துல் சமத் ஒரு நாள் இரவு ஆலம்கீரின் அரண்மனையிலிருந்து வீட்டுக்குத் திரும்பும் வழியில் பனை மரம் போல் ஓங்கி வளர்ந்திருந்த வீரன் ஒருவனால் வழிமறிக்கப்பட்டார். ஆஜானுபாகுவான தோற்றமும் தீட்சண்யம் நிறைந்த கருந்திராட்சை போன்ற விழிகளும் கொண்டிருந்த அவன்  ஒட்டாமான் சாம்ராஜ்யத்தின் சுல்தானது வணிகக் காவல் படையில் பணியாற்றுபவன். துருக்கியிலிருந்து சீனத்துக்கும் அங்கிருந்து டெல்லிக்கும் பயணித்த பட்டு வியாபாரி ஒருவரின் பாதுகாவலனாய் வந்திருந்தவன் தன் சொந்தக் காரணம் ஒன்றுக்காக யாருக்கும் தெரியாமல் ரகசியமாய் ஓவியரைக் காண வந்திருந்தான்.

தன் தோற்றுத்துக்கு சற்றும் சம்பந்தமில்லாத பணிவான குரலில் ’அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் க்வாஜா சமத் பாய்’ என்று வணங்கவே, திடீரென்று குரல் வந்த திசையை நோக்கி ஒரு கணம் துணுக்குற்ற ஓவியர் பதில் முகமன் கூறித் தயங்கி நின்றார்.

தன்னைப் பற்றிய விவரங்களைச் சுருக்கமாகச் சொன்ன அவன் அவரால் தனக்கொரு தனிப்பட்ட, ரகசிய காரியம் நிறைவேற வேண்டும் என்று பீடிகையிட்டான். அதாவது, நுண் விவரணை ஓவியங்களின் நிபுணரான சமத் அவனையும் ஹிந்துஸ்தானின் பேரரசரைப் போல ஓர் ஓவியம் வரைந்து தர வேண்டும் என்று வேண்டினான். இந்தக் கோரிக்கையின் அபத்தத்தைக் உணர்ந்த சமத். கோபமும் எரிச்சலும் கலந்த குரலில் ’முட்டாளே! டெல்லியில் சுவருக்கும்கூட காதுகள் உண்டு. உளறுவதை நிறுத்திவிட்டு ஓடிப்போ. இல்லாவிடில் உன் தலை கழுத்தில் தங்காது’ என்று எரிந்துவிழுந்தார்.

அவன் சற்றும் அசராமல் அதே பணிவு மாறாத திடமான குரலில் ’வஜீர்! அல்லா மீது ஆணையாக தாங்கள் இதைச் செய்யத்தான் வேண்டும்’ என்றான்.

சமத் மீண்டும் அதிர்ந்தார். ’என்ன சொன்னாய் வஜீரா? யார் வஜீர் நானா? குடித்திருக்கிறாயா என்ன?’ என்று திக்கினார்.

’நீங்கள் இப்போது வஜீர் இல்லைதான் க்வாஜா பாய்’ ஆனால். தங்கள் பாட்டனார் அரபுப் பேரரசர் ஷாசோல்ஜா முஜாபரித் அவையில் வஜீராக இருந்தவர்தானே? அதனால்தான் உங்களையும் அப்படி விளித்தேன்’ என்றான்.

வந்திருப்பவன் சற்று விவரமானவன் என்பதைப் புரிந்துகொண்ட ஓவியர் அவனிடம் சற்று தணிவாகப் பேசினார். ’அப்படியில்லை வீரனே உன் கோரிக்கை ராஜ துரோகம் என்பதை அறிவாய்தானே? சரி உனக்கு எதற்கு அப்படி ஓர் ஓவியம்?’ என்று கேட்டார்.

’க்வாஜி! நானும் ஓர் அரச குலத்தில் பிறந்தவன்தான். என் முன்னோர் ஆப்கானை ஆண்டவர்கள் என்று என் தாய் சொல்லியிருக்கிறாள். அவள் இறப்பதற்குள் நான் ஒரு சுல்தானாக வேண்டும் என்பது அவள் ஆசை. தற்போது அவள் மரணப் படுக்கையில் இருக்கிறாள். தாங்கள் என்னை பாதுஷா போல் வரைந்து கொடுத்தால் அதைப் பார்த்துவிட்டாவது அவள் நிம்மதியாகக் கண் மூடுவாள். ஒரு பாசமுள்ள தனயனாக நான் இதைத் தங்களிடம் யாசிக்கிறேன்’ என்றான்.

இதில் என்னவோ விஷயம் இருக்கிறது என்று தயங்கிய ஓவியர். தான் ஒரு நுண் விவரணை ஓவியர் மட்டுமே என்றும், தன்னால் அவன் கேட்பது போல் வரைய இயலாது என்றும் விரும்பினால் அவரின் பழைய மாணவன் ஒருவரிடம் இதற்குப் பரிந்துரைக்கிறேன் என்றும் கூறினார்.

சமத்தின் பழைய மாணவன் பெயர் ஜிபு. சாத்தான் ஜிபு என்பார்கள் சமத்தின் பிற மாணவர்கள்.  ஓவியங் கற்றறுக்கொண்டிருந்த காலத்திலேயே துஷ்டத்தனங்களுக்குப் பேர் போனவன். நிஜமாகவே சாத்தானின் நட்பைப் பெற்றவன். இரவுகளில் தனது அறையில் விநோதமான பயிற்சிகளில் எல்லாம் ஈடுபடுவான். ஓவியம் எனும் புனிதமான கலையை அல்லாவுக்கு மாறுபாடான வழிகளில் பயன்படுத்துபவன் என்று கூறி அவனை சமத் விலக்கித் துரத்தினார். இந்துகுஷ் மலைகளின் அடிவாரத்தின் ஒரு கிராமத்தில் அவன் தற்போது வசித்துவருவதாகக் கேள்விப்பட்டிருந்தார். இந்த விநோதமான அசடனை அந்த ஜின் சகவாசம் கொண்ட துஷ்டனிடம் அனுப்புவதே நல்லது என்று தோன்றியது அவருக்கு.




(ஆ)

ஜிபு பார்ப்பதற்கு ஓர் ஓவியனைப் போலவே இல்லை. கந்தலான உடையும் அழுக்கான அலர்வாடைவீசும் தேகமும் அத்திப் பழ சாராய வாடையுமாய் இருந்தான். வீரனின் கோரிக்கையையும் தன் குருநாதரின் அறிவுரையையும் கேள்விப்பட்டவன். அவனுக்கு உதவத் தயாராய் இருப்பதாய் கூறினான். ஆனால், இதற்கு சன்மானமாக தனக்கு நூறு வெள்ளிக் காசுகள் தர வேண்டும் என்று கூறினான். வீரன் சந்தோஷமாய் ஒப்புக்கொண்டான்.

மறுநாள் பெளர்ணமி இரவில் வீரனை வரச்சொல்லி அச்சு அசலாய் ஓர் அரசகுமாரனைப் போல் அவனை வரைந்துகொடுத்தான் ஜிபு. வீரன் சந்தோஷத்தில் திக்குமுக்காடிப் போனான். ’எவ்வளவு அழகு! இந்த ஓவியம் மட்டும் நிஜமாய் இருந்தால் கலைஞனே நான் உனக்கு பத்தாயிரம் வெள்ளிகள் தருவேன்’ என்றான்.

’இதைக் கேட்டு துணுக்குற்ற ஓவியன். அதை நிஜமாக்க என்னால் முடியாது வீரனே… ஆனால் நிஜம் போல உணரச் செய்ய என்னால் முடியும்’ என்றான். ’அப்படியானால் அதைச் செய் நான் உனக்கு நிஜமாகவே பத்தாயிரம் வெள்ளிகள் தருகிறேன்’ என்றான்.

ஓவியன் தன் வீட்டின் மூலையில் இருந்த ஒரு கூழாங்கல்லை சுட்டிக் காட்டி ’அதை எடுத்து என்னிடம் தா’ என்றான். அவன் எடுத்துத் தரவே அதை வாங்கி தன் இடுப்புப்பட்டையில் முடிந்துகொண்டு ’சரி வா போகலாம்’ என்றான்.

அவனை இந்துகுஷ் மலை அடிவாரத்தின் அடந்த காட்டுக்குள் கண்களைக் கட்டி அழைத்துச் சென்றான். முட் செடிகள் உடல் கிழிக்க விநோத வாசனை வீசும் தாவரங்களை விலக்கி அவர்கள் சென்றுகொண்டே இருந்தார்கள். ஓரிடத்தில் வீரனை நிறுத்தி ஓவியன் அவன் கண்கட்டுகளை அவிழ்த்தான். அந்த இடத்தில் ஓர் அழகான அரண்மனை இருந்தது. இது யாரின் அரண்மனை என்று கேட்ட வீரனிடம் இது உங்கள் அரண்மனைதான் ஆலம்கீர் என்றான். வீரன் ஓவியனைப் புரியாமல் பார்த்தான். ஓவியன் அதோ பாருங்கள் எனக் கைகாட்டிய இடத்தில் ஒரு குதிரை நின்றிருந்தது.

வாருங்கள் அரசே இதில் ஏறி நம் அரண்மனைக்குச் செல்வோம் என்று அழைக்க மந்திரத்தில் கட்டுண்டவன் போல் அவனும் உடன் வந்தான். குதிரையில் இருவரும் அரண்மனை தலைவாசலருகே வந்தபோது வீரர்கள் வணங்கித் திறந்தன. எதிர்புறம் ஓர் அரசனும், அரசியும் மந்திரிகளும், சேனாதிபதிகளும், அரசிளங்குமரிகளும் இன்னும் பல பிரபுகளும் திரளாய் அவர்களை வரவேற்றனர். ’உங்களுக்காகத்தான் இத்தனை நாட்கள் காத்திருந்தோம் இளவரசே வாருங்கள். நான்தான் இந்நிலத்தின் அரசன். என் மகள் செளமியை உங்களை மணக்கவே காத்திருக்கிறாள்’ என்றான் அரசன்.

வீரன் தான் யாரெனத் தெரியுமா என்று கேட்க, அரசன் அவனைப் பற்றி அனைத்தும் தெரியும் என்றார். விரைவில் டெல்லியின் பாதுஷாவாக பதவியேற்கப் போவதும் தெரியும் என்றார். வீரனுக்கு எதையுமே நம்ப முடியவில்லை. நம்பாமலும் இருக்க இயலவில்லை. மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அரண்மனையின் ஆடம்பரங்களில் மூழ்கினான். சில நாட்கள் கழித்து தன் அன்னையையும் மற்ற குடும்பத்தாரையும் அரண்மனைக்கு வரவழைத்தான். மகன் நிஜமாகவே அரசனாகியிருப்பதைக் கண்ட அன்னையின் முதுமை நோய் விலகியது. கிழவி ராஜமாதாவாகி துள்ளி நடந்தாள்.

இந்த உல்லாசத்தில் வீரன் ஓவியனை மறந்தே போனான். ஒருநாள் வீரன் அந்தப்புரம் நோக்கிப் போய்கொண்டிருந்தபோது ஒரு பணியாள் ஓடிவந்து அவனைக் காண ஓவியன் வந்திருப்பதாகக் கூறினான். வேண்டா வெறுப்பாய் ’அவனை வரச் சொல்’ என்றவன். ’என்ன விஷயமப்பா’ என்று எரிந்துவிழுந்தான்.

’நாம் பேசிக்கொண்டபடி அந்த பத்தாயிரம் வெள்ளிகளை நீங்கள் தர வேண்டும்’ என்றான் ஓவியன்.

’எந்த பத்தாயிரம் வெள்ளி. நாம் எப்போது பேசினோம்’ என்றான் வீரன்.

’அரசே இது நம்பிக்கை துரோகம். உங்களை அரசராக்கினால் பத்தாயிரம் வெள்ளி தருவதாக முன்பு சொன்னீர்களே’ என்றான்.

வீரன் சிரித்தான். ’உனக்கு பைத்தியமா ஓவியனே. கேவலம் பத்தாயிரம் வெள்ளியை வாங்கிக்கொண்டு யாராலாவது யாரையாவது அரசனாக்க முடியுமா? ஒருவேளை உன்னால் அது முடிந்தால் நீயே அரசனாகியிருக்கலாமே’ என்று ஏளனம் பேசினான்.

ஓவியன் அரசே பரிகாசம் வேண்டாம் பேசியபடி தந்துவிடுங்கள் என குரல் உயர்த்த, ஓ அரசனையே எதிர்க்கும் அளவு துணிந்துவிட்டாயா என்று வாளில் கைவைத்தான். திடீரென ஓவியன் தன் இடுப்புப் பட்டியிலிருந்த கூலங்கல்லை எடுத்து ’வீரனே இதைப் பார்’ என அரண்மனை, மாட மாளிகை அனைத்தும் மறைந்து ஓவியனின் குடிசையில் இருவரும் நின்றுகொண்டிருப்பதை உணர்ந்தான். கண் இமைத்துக் கண் திறந்த மறுகணம் மீண்டும் சமீதின் முன்புறம் நின்றுகொண்டிருந்தான் அந்த வீரன்.

Monday, May 2, 2022

கீ தெத்தோ - நுண்கதை

 


டோக்யோவின் தெற்குப் பக்கத்தில் உள்ள கருங்கண்கள் என்ற பொருள் வரும் பகுதியான மெகுரோவில் ஓர் அரசுக் கட்டடம் உள்ளது. அதன் பெயர் அகினோ பாஷோ. அதாவது வசந்தத்தின் இடம். அந்தக் கட்டடத்தில் சமீபமாய் ஒரு புதிரான விபரீதம் நிகழ்ந்துகொண்டிருப்பதாய் காவல் துறைக்குத் தகவல் வந்தது. பணி நிமித்தமாய் அங்கு வருகின்றவர்களில் சிலர் திடீரென யாருக்கும் தெரியாமல் மாயமாகிக்கொண்டிருந்தார்கள். இதனை விசாரிக்க காவல் அதிகாரி ஜிசிஷா நியமிக்கப்பட்டார். டோக்கியோவின் மஞ்சள் வண்ண சூரியன் கடுக்கத் தெரியாமல் வானில் ஏறிக்கொண்டிருந்த ஒரு காலைப் பொழுதில் அந்தக் கட்டடத்துக்கு விசாரணைக்குச் சென்ற அதிகாரி ஜிசிஷாவும் மாயமானார். அரசு என்ன செய்வதென தெரியாமல் கையைப் பிசைந்துகொண்டு நின்றது. அந்தக் கட்டடம் தீயசக்திகளால் கையகப்படுத்தப்பட்டுவிட்டது என்ற புரளி பரவியது. ஊழியர்கள் அங்கு பணியாற்றவே அஞ்சினார்கள். மறுபுறம் காணாமல் போகிறவர்கள் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்துக்கொண்டே போனது. நாளைடவில் முணுமுணுப்புகள் ஒத்துழையாமை போராட்டங்களாக மாறவே அரசு அந்தக் கட்டடத்தை உடனடியாக மூடியது. அங்கிருந்த பொருட்கள் அப்படியே கைவிடப்பட்டன. இப்படியாக சில வருடங்கள் கழிந்தன. காவல் அதிகாரி ஜிசிஷாவின் மகன் தன் தந்தையின் மாயாத்துக்குப் பின்னுள்ள புதிரை அறிய அங்கு வந்தான். கட்டடத்தின் ஒவ்வொரு மாடியாக அலசினான். ஒவ்வொரு அறையாகத் தேடினான். அவனுக்குக் கிடைத்ததெல்லாம் சில சுருட்டுகள் மட்டும்தான். அது அவன் அப்பாவினுடையது. அவர் மெக்சிக சுருட்டுப் பிரியர். அதை ஒரு தடயமாகக்கொண்டு அவன் தேடியதில் ஒரு விஷயத்தைக் கண்டுபிடித்தான். அந்த சுருட்டுகள் நான்கு, ஐந்து, ஆறு மற்றும் ஏழாவது மாடிகளில் மட்டுமே கிடந்தன. அப்படியானால் மாயமான அன்று அவன் தந்தை அந்த தளங்களில் மட்டுமே புழங்கியிருக்க வேண்டும். இதைக் கொண்டு, இந்த நான்காவது மாடிக்கும் ஏழாவது மாடிக்கும் இடையில்தான் அவன் தந்தை மாயமாகியிருக்க வேண்டும் என்பதைக் கணித்தான். அந்த கணிப்பு மற்றவர்களுக்கு மட்டுமல்ல அவனுக்கே விநோதமாகவும் அபத்தமாகவும் இருந்தது. எப்படி ஒரு மனிதன் நான்காவது மாடிக்கும் ஏழாவது மாடிக்கும் இடையில் காணாமல் போக இயலும் என்ற கேள்வி குடைந்தது. மறுபுறம், இன்னொரு உண்மையைக் கண்டுபிடித்தான் அந்தக் கட்டடத்தில் மாயமான ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு தளத்தில் காணாமல் போயிருக்கிறார்கள். ஆனால் எல்லோருமுமே நான்கு முதல் ஏழுக்குள்தான் மாயமாகியிருக்கிறார்கள். நாலு முதல் ஏழு வரை மொத்தம் நான்கு தளங்கள். காணாமல் போனவர்களுக்கு இடையே இருந்த இந்த ஒற்றுமை அவனை திகைப்படைய வைத்தது. இதில்தான் எதுவோ இருக்கிறதென கருதினான். மற்ற தளங்களைப் போலவே இந்த எல்லா தளங்களுமே ஒரே மாதிரியான அறைகளாலும் கட்டட அமைப்புகளாலும் ஆனதாக இருந்தது. ஒரே மாதிரியான தரை அறைகலன்கள், ஒரே மாதிரியான வடிவமைப்புகள், ஒரே மாதிரியான வண்ணம், ஒரே மாதிரியான மணம். அந்த வகையில் அவற்றுக்கு இடையே எந்த வித்தியாசமும் இல்லை. எல்லாமும் ஒன்று போலவே இருப்பவற்றில் வித்தியாசங்களைத் தேடுவதன் வழியே உண்மையை நோக்கி நகர்வது ஒரு வழிமுறை எனில் எல்லாமும் ஒன்றுபோலவே இருப்பவற்றில் எதெல்லாம் ஒன்று போல இருக்கின்றன எனப் பட்டியலிட்டு ஆராய்வதில் உண்மையை நோக்கி நகர்வது இன்னொரு வகை. அது கொஞ்சம் கடினமான பாதை என்றாலும் அவனுக்கு வேறு வழியிருக்கவில்லை. அந்தப் பாதையையே தேர்ந்தெடுத்தான். அந்த தளங்களில் எதுவெல்லாம் ஒன்று போலவே இருக்கிறதென நெடும்பட்டியல் ஒன்றையிட்டான். அதில் ஒவ்வொன்றாய் ஆராய்ந்துகொண்டு வந்தான். இப்படி நுணுக்கி நுணுக்கி பார்த்துக்கொண்டே வந்ததில், எல்லா தளங்களிலும் உள்ள தெற்குப் பக்க அறைகளின் ஜன்னலோரம் ஒரு போன்சாய் மரம் இருப்பதைக் கவனித்தான். ஒரே மாதிரியான சுவர் ஓவியங்களும் ஒரே மாதிரியான ஜன்னல் திரைகளும் ஒரே மாதிரியான தரை விரிப்புகளும் ஒரே மாதிரியான சுவர்க் கடிக்காரங்களும் இன்னும் பல ஒரே மாதிரியானவைகளும் நிறைந்திருக்கும் ஓர் இடத்தில் இப்படி ஒரே மாதிரியான போன்சாய்கள் இருப்பதில் என்ன ஆச்சர்யம் என்றே முதலில் நினைத்தான். ஆனால், அவற்றைப் பற்றி விசாரித்தபோது ஒரு சுவாரஸ்யம் பிடிபட்டது. அவை அனைத்தும் ஒரே மரத்தின் விதையால் ஆனவை. அதாவது எல்லா மாடிகளிலும் அந்த இடத்தில் ஒரு போன்சாய் இருந்தாலும், அந்த நான்கு மாடிகளின் போன்சாய் மட்டும் ஒரே மரத்தின் விதைகளால் ஆனவை. அம்மரத்தின் பெயர் கீ தெத்தோ. ஜப்பானியக் காட்டில் ஆயிரம் வருடப் பழைய மரம் ஒன்றிருந்தது. அதுதான் கீ தெத்தோ எனும் மரணத்தின் மரம். பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாய் கிளைவிரித்திருந்த அம்மரத்தில், திடீரென வசந்த காலத்தில் அங்கு சுற்றுலாவுக்கு வரும் பயணிகள் காரணமேயில்லாமல்  சுருக்கிட்டு தொங்கிக்கொள்ளத் தொடங்கினார்கள். இதை அறிந்த அரசர் அம்மரத்தை வெட்டி, தீயிட்டு அழித்தார். இது நடந்தது சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு. ஆனால், அதனை அவர் அழிக்கும் முன்பு அதிலிருந்து ஒருவிதையை எடுத்து  போன்சாய் செய்துகொண்டார். மரத்தை அழித்தால் தன் வம்சம் அழியும் என்ற அச்சத்தில், அதனை முழுமையாக அழிக்காமல் அதன் சந்ததிகள் தழைக்கட்டுமென அதிலிருந்து ஒரு போன்சாய் செய்தார். அப்படிச் செய்த போன்சாயை யாரும் நெருங்கவியலா ஓர் இடத்தில் தன் மாளிகையில் வைத்திருந்தார். இதற்குப் பிறகு சில நாட்களில் அரசர் மாயமானார். அந்த போன்சாய்தான் அவரைப் பலிவாங்கியது என்று மக்கள் கருதினார்கள். அவரை ஜிசிஷா எனும் பலியானவர் என்ற பெயரிலேயே அழைத்தார்கள்.  மன்னர் போய் மாளிகையும் போன பிறகும் அந்த போன்சாய் பரம்பரை தொடர்ந்தது. அந்த மரத்தின் விதையிலிருந்து இன்னொரு போன்சாயை உருவாக்கி அதனை மெகுரோவில் உள்ள பண்டைய முசாசினோ சமவெளியின் எச்சமான இயற்கைப் பூங்காவில் வைத்திருந்தார்கள். அந்த போன்சாயிலிருந்து உருவான நான்கு போன்சாய்கள்தான் இங்கு வந்து சேர்ந்திருக்கின்றன.  அதில்தான் தன்னுடைய தந்தை ஜிசிஷாவும் மறைந்திருக்கிறார் எனக் கண்டுகொண்டார் அவர் மகன். வான் தொடும் தினவோடு அகலக் கிளைபரப்பி வெளியைப் பருகி நிற்கும் ஒரு பெருமரம் போன்சாயாகிவிட்டதால், அந்த போன்சாயை மீண்டும் நெடுமரமாக்கும் வழியில் திரும்பச் சென்றால் மட்டுமே தன் தந்தையை அழைத்து வர முடியும் என அறிந்துகொண்டான் அதிகாரி ஜிசிஷாவின் மகன். அதற்கு நெடுமர காலத்துக்குள் நுழைய வேண்டும் என அதற்கான வழியைத் தேடத் தொடங்கினான்.  

Sunday, May 1, 2022

அமைதிக் கடல் - நுண்கதை

 


அ.கரை


ரசூல் ஓட்டமும் நடையுமாய் மூச்சிரைக்க குஞ்சலி மரக்காயரின் கொட்டார நெடுவாயிலை அடைந்தபோது வானில் விடிவெள்ளி தோன்றியிருந்தது. செழுஞாயிற்றின் மென் வெளிச்சமும் புலரிப் பறவைகளின் விதவிதமான ஒலிகளும் அக்கடற்கரை நகரெங்கும் நிறைந்திருந்தன.


தலைமை வாயிற்காப்போன் பீலி சையது  அரை உறக்கத்தில் வந்து நின்று என்னவென்று கேட்டான். ரசூல் விஷயத்தை மரக்காயரிடம் மட்டுமே சொல்ல முடியும் என்றான். எரிச்சலில் சையது ஏதோ சொல்ல வாயெடுக்கவும் மாடத்திலிருந்து அபுதாகீர் கிழவனின் செருமல் கேட்கவே அமைதியானான்.


ரசூல் கிழவனை பணிந்து வணங்கினான். யாரது என்று அதட்டலாய் கேட்டான் கிழவன் அபுதாகீர். நான்தான் வாப்பா ரசூல். மம்மது பூவின் கடைசி புத்திரன் என்றான். அவ்வளவு இருளிலும் கிழவனின் முகம் மலர்வது தெரிந்தது. என்ன இருந்தாலும் பால்ய நண்பனின் மகன் அல்லவா. என் குட்டி மம்மதுவே! ரசூலே, இவ்வளவு காலையில் நீ ஏன் மிரண்ட யானைக்கன்று போல் பதட்டமாய் இருக்கிறாய் என்றான். வலிய குஞ்ஞாலியிடம் சொல்ல ஓர் அவசர தாக்கீது உண்டு வாப்பா. மரக்காயர் உண்டோ என்றான். வலிய குஞ்ஞாலி மரக்காயர் நேற்றுதான் பொன்னானி திரிகோவிலகத்தில் உள்ள மகாராஜா புன்னாலகோனைப் பார்க்கப் போனாரப்பா. மரக்காயர் குட்டிப் பொக்கர் உண்டு. அவரிடம் சொல்கிறாயா என்றார். அவன் ஓ சொல்கிறேன் எனவே அவனை இளைய மரக்காயரிடம் அழைத்துச் சென்றார்கள்.




ஆ.கடல்


அமைதிக் கடல் இதுதான் பழைய பெயர். ஆனால் இதன் அமைதி தொலைந்து வெகுநாட்களாயிற்று என்பார் ரசூலின் வாப்பா மம்மது மரக்காயர். சமுத்திரி மகாராஜாவிடம் கடற்பரிபாலனம் செய்யும் உரிமை பெற்ற குஞ்ஞலி மரக்காயர்களின் நம்பிக்கைக்குரிய தளபதி அவர். கடலை அடைந்தபோது நன்றாக விடிந்திருந்தது. பெரிய கலங்கள் நான்கில் வீரர்களை நிரப்பிக்கொண்டு ரசூலுடன் கடலுக்குச் சென்றார் மம்மது. மோனே ரசூல் எங்க பார்த்த அந்த மிலேச்சர்கள் கலங்களை? என்றார். கப்பக்கடவிலிருந்து இரண்டு லீக் தொலவில்  வாப்பா. நடுக்கடலில் நங்கூரமிட்டுள்ளார்கள். கொஞ்ச தூரம் சென்றபோதே வித்தியாசமான இரண்டு கலங்கள் நடுக்கடலில் நிற்பதைப் பார்த்தார்கள். எல்லா திசைகள் நோக்கியும் விதவிதமான அளவுகளில் பெரிதும் சிறிதுமான பாய்மரங்களோடு நீள்வட்ட பெரிய கலங்கள் பார்க்கவே வித்தியாசமாக இருந்தது. பாய்மரக் கித்தானிலும் உயரப் பறந்த கொடியிலும் வித்தியாசமான கோடுகள் வரையப்பட்டிருந்தன. எந்த சைத்தானின் கலங்கள் இவை அல்லாவே என்று மம்மதுவின் குரல் அனிச்சையாக முணுமுணுத்தன. கலங்களின் அருகே போய் ரசூல் சத்தமாகக் குரல் கொடுத்தான். தாவி அந்தக் கலத்துக்குள் குதித்து உள்ளே நுழைந்து கத்தினான். நெடுநெடுவென உயரமாய் நீலக் கண்களும் செம்பட்டை முடியுமாய் ஒருவன் வந்து ஏதோ சொன்னான். அவன் உதடுகள் கீறல் விழுந்த பாக்குக்கொட்டை போல் இருந்தன. ரசூல் மலையாளம் மலையாளம் தெரியுமா என்றான். அவன் வடக்கு இத்தாலியின் ஜெனோவா மொழி ஒன்றில் பேசினான். என்ன சொல்கிறான் அந்த மிலேச்சன் என்றான் மம்மது பொறுமையில்லாமல். ஏதோ மூர்களின் பாஷையில் பேசுகிறான். இவனை அந்த நெட்டையன் ரபீக்கிடம்தான் கூட்டிச் செல்ல வேண்டும் என்றான். பிறகு தனக்குத் தெரிந்த டுனீஹீயில் எங்களுடன் வருகிறாயா? யார் உங்கள் தலைவன் என்றான். அவன் காப்டன் மேஜர், காப்டன் மேஜர் என்றான். உள்ளேயிருந்து நீண்ட அழுக்கான தாடியும் தேக்கு வண்ண கால்சராயும் முட்டிங்கால் உயரத்துக்கு சப்பாத்துகளும் கடினமான ஆட்டுத்தோல் மேலங்கியும் அணிந்த வெளிறிய மனிதன் ஒருவன் வந்தான். அவன் முகமெங்கும் செம்புள்ளிகள். செயற்கையான புன்னகையுடன் ரசூலிடம் ஏதோ சொன்னான். பக்கத்திலிருந்தவன் மொழிபெயர்த்தான். உங்களை சந்தித்ததில் மகிழ்ச்சி. அரசரை சந்திக்க முடியுமா? இவன் உடைந்த அந்நிய மொழியில் முதலில் மரக்காயரைப் பார்க்கலாம் வா என்றான். பதிலுக்கு அந்த மனிதன் நான் வர இயலாது வேண்டுமானால் என் தூதுவனை அழைத்துப்போ என்று இன்னொருவனைக் கை காட்டினான். ரசூல் விஷயத்தை மம்மதுவிடம் சொன்னான். சரி வரச் சொல் பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்றான். தூதுவன் அவன் தலைவனை வணங்கிவிட்டு இவர்களுடன் கிளம்பத் தயாரானான்.அந்த தாடி வைத்த மனிதன் மீண்டும் கலத்தின் அடிப்புறம் நுழைய முற்பட்டபோது ரசூல் கேட்டான். காப்டன் மேஜர் இதுதான் உங்கள் பெயரா? அந்த தாடிக்காரன் இல்லை என்று தலை அசைத்துவிட்டு,  டா காமா... வாஸ்கோ டா காமா என்றான்.




Saturday, April 30, 2022

போர்ஹெஸ் கவிதைகள்



தெகார்தே (Descartes)

நானே இப்பூமியின் ஒரே மனிதன், ஆனால் ஒருவேளை இங்கு பூமியோ மனிதனோ இல்லாமலும் இருக்கலாம்.

ஒருவேளை ஒரு கடவுள் என்னை ஏமாற்றக்கூடும்.

ஒருவேளை ஒரு கடவுள் எனக்கு தண்டனை அளித்திருக்கக்கூடும் காலம் எனும் இந்த தீரா மாயைக்கு.

நான் கனவு கண்டேன் நிலவை. நான் கனவு கண்டேன் என் கண்கள் நிலாவைக் காண்பதை.

நான் கனவு கண்டேன் முதல் நாளின் காலையையும் மாலையையும்.

நான் கனவு கண்டேன் கார்தேஜ் நகரத்தை மற்றும்

அந்நகருக்காக வீணடிக்கப்பட்ட படையணியை.

நான் கனவு கண்டேன் கவி லூக்கனை

நான் கனவு கண்டேன் கொல்கதா மலைகளையும் ரோமானிய சிலுவைகளையும்.

நான் கனவு கண்டேன் வடிவியலை.

நான் கனவு கண்டேன் புள்ளி, சமதளம் மற்றும் அடர்த்தியை.

நான் கனவு கண்டேன் மஞ்சள், நீலம் மற்றும் சிவப்பை.

நான் கனவு கண்டேன் என் நோய்மையுற்ற பால்யத்தை.

நான் கனவுகண்டேன் வரைபடங்களையும் பேரரசுகளையும் மற்றும் அவற்றின் துயரத்தின் விடியலையும்.

நான் கனவு கண்டேன் தாங்கவொண்ணா துயரங்களை.

நான் கனவு கண்டேன் என் வாளை

நான் கனவு கண்டேன் போமியாவின் எலிசபெத்தை.

நான் கனவு கண்டேன் சந்தேகங்களையும் நிச்சயங்களையும்.

நான் கனவு கண்டேன் நேற்றின் மொத்தத்தையும்

ஒருவேளை நேற்று என்பதே இல்லாமல் இருக்கலாம், ஒருவேளை நான் பிறக்காமலே இருக்கலாம்,

ஒருவேளை நான் கனவு காண்பதாய் கனவு கண்டுகொண்டிருக்கலாம்.

நான் உணர்கிறேன் குளிரின் கூர்வலியை, அச்சத்தின் கூர்வலியை.

டான்யூப் நதியின் மேல் இரவு இப்போது

நான் தெகார்த்தேவின் இக்கனவைத் தொடர்வேன் மற்றும் அவரின் தந்தையர் மீதான கீழ்படிதலையும்.

பின்குறிப்பு:  

போர்கெஸின் இக்கவிதை அவரின் புகழ் பெற்ற கவிதைகளில் ஒன்று. தெகார்த்தே 17ம் நூற்றாண்டின் மிகச் சிறந்த ஃப்ரெஞ்ச் தத்துவவாதி. நவீனத்துவம் முன்வைத்த நிருபணவாத மரபின் தொடக்கம் என்று தெகார்த்தேவைச் சொல்வார்கள். கார்டீசிய ஆய்வு முறை எனும் அதன் முறைமைகளை உருவாக்கிய பொருள்முதல்வாதி.  மதவியல் சிந்தனைகளிலிருந்து தனிமனித வாதம் நோக்கி ஐரோப்பா திரும்பியதில் தெகார்தேவின் பங்கு முக்கியமானது. நவீன மனிதனின் மனித மைய சிந்தனை தெகார்த்தேவின்  பங்களிப்பே. ’Cogito, ergo sum ( I think, therefore I am) சிந்திப்பதால் நான் இருக்கிறேன்’ என்ற புகழ் பெற்ற வரி தெகார்த்தே சொன்னதுதான்.  போர்கெஸின் இக்கவிதை அந்த மனித மைய வாதத்திலிருந்து பேசுகிறது. மதத்திலிருந்து வெளியேறி தன்னை ஒரு தனித்த பிரபஞ்ச இருப்பாய்,  இயற்கையின் படைப்பாய் கண்டுணர்ந்த மனதின் குரல் இக்கவிதையில் ஒலிக்கிறது.

----

கனவுப் புலிகள்

நான் குழந்தையாய் இருந்தபோது, புலிகளை மிகுந்த ஈடுபாட்டோடு வழிபட்டேன்: பரனா ஆற்றிலோ அமேசானின் புதிர்மைகளிலோ வசிக்கும் மஞ்சள் புலிகளை அல்ல. ஆனால் வரிப்புலிகளை ஆசியாவின் உயர்ரகப் புலிகளை, அவற்றை யானையின் முதுகில் உள்ள அம்பாரிகளின் மேல் அமர்ந்திருக்கும் ஆயுததாரிகளால் மட்டுமே வேட்டையாட இயலும். நான் வனவிலங்கு சரணாயலயங்களின் கூண்டுகள் முன் முடிவற்று அமர்ந்து பெரிய கலைக்களஞ்சியங்கள் மற்றும் இயற்கை வரலாறு பற்றிய புத்தகங்களை அவற்றின் புலிகளின் கம்பீரத்துக்காக வியப்பேன். (என்னால் அந்த விவரணைகளை இப்போதும் தெளிவாக நினைவுகூர முடிகிறது-ஒரு பெண்ணின் முகம் அல்லது சிரிப்பை நினைவுகூர்வதில்கூட சிரமம் உடையவன்)  என் பால்யம் கழிந்தது. புலிகளின் மீதான என் ஆர்வமும் வற்றியது. ஆனால் அவை கனவில் தோன்றிக்கொண்டேயிருக்கின்றன. சுயநினைவற்ற மற்றும் குழப்பமான மனநிலைகளில் அவற்றின் இருப்பு பின் வருமாறு இருக்கும்: நான் உறங்கிக்கொண்டிருப்பேன் ஒரு கனவோ அல்லது வேறு எதுவோ தொந்தரவு செய்த கணம் உணர்வேன் நான் கனவு கண்டுகொண்டிருக்கிறேன். அந்நேரங்களில் எனக்கு நானே நினைத்துக்கொள்வேன்: இது ஒரு கனவு, என் விழைவுகளின் நிகழ்வு; என் சக்திகள் எல்லைக்குட்பட்டவை, நான் ஒரு புலியை கனவு காணப்போகிறேன்.

முழுமையான கையாலாகத்தனம்! என் கனவால் நான் ஆசைப்பட்ட உயிரினத்தை உருப்பெறச் செய்ய இயலவில்லை. ஒரு புலி தோன்றும், நிச்சயமாக, ஆனால் ஒரு பலவீனமான புலி, பொம்மைப் புலி, தோற்ற ஒழுங்கற்று அல்லது தவறான வடிவிலோ அல்லது சொற்ப நேரமே தோன்றுவதாகவோ அல்லது காட்சிக்கு ஒரு நாய் அல்லது ஒரு பறவை போல இருப்பதாகத் தோன்றும்.

பின் குறிப்பு:

போர்கெஸின் இக்கவிதை உரைநடைக்கும் கவிதைக்குமான இடைவெளிகளை அழிக்க முயலும் ஒரு கலை எத்தனம். கலை வடிவங்கள் பற்றி போர்கெஸுக்கு தீர்மானமான மனநிலைகள் இருந்ததில்லை. அதனால்தான் கட்டுரை வடிவிலான சிறுகதைகள், நூல் மதிப்புரை வடிவிலான சிறுகதைகள், சுயவரலாறு போன்ற சிறு கதைகள், சிறுகதைகளில் சுயவரலாறு, உரைநடைக் கவிதைகள், கவித்துவமான நடை கொண்ட உரைநடைகள் எனப் பலவாறு எழுதிக் குவித்தார்.  போர்கெஸுக்கு புலிகள் மீதான பிரேமை என்பது அசாதாரணமானது. அவற்றை தன் ஆன்மாவின்  ஸ்தூல வடிவம் என்றே நம்பினார். தனது அகங்காரத்தின், தான் என்ற சுயத்தின் கர்ஜனை புலியின் குரலை உடையது என்று கருதினார். புலிகள் பற்றி குறிப்பாய் ஆசிய (இந்திய) புலிகள் பற்றி நிறைய எழுதியிருக்கிறார். ஆட்டோ பயோகிராபி தன்மை கொண்ட இக்கவிதையில் புலிகள் மீதான தன் பால்ய கால நினைவுகள் பற்றிச் சொல்கிறார். இக்கவிதையை உளவியல்ரீதியாகக் கட்டுடைப்பு செய்பவர்களுக்கு இதில் போர்கெஸின் பெண் மற்றும் காமம் தொடர்பான மனநிலைகள் பதிவாவதை உணரலாம். ஐரோப்பிய மனத்துக்கு புலி மற்றும் பூனை இரண்டுமே அவர்களின் பெண் பற்றிய கற்பிதங்களோடு தொடர்புடைய குறியீடுகள் என்று சொல்வார்கள். புகழ் பெற்ற ’புலியா பெண்ணா’ என்ற ஐரோப்பிய குட்டிக்கதையை இங்கு நினைவுகூர விரும்புகிறேன். 

--

போர்ஹெஸும் நானும்

இன்னொரு போர்ஹெஸை நான் சந்திக்க நேர்ந்தது. புயனஸ்அயர்ஸில்  சுற்றிக்கொண்டிருந்தேன். ஏதோ நினைவில் நின்றிருந்தேன். அந்நாட்களில், நுழைவாயிலின் தோரண வளைவையும் அதன் உலோகக் கதவுகளையும் ஆய்ந்துகொண்டிருந்தேன். அப்போதுதான் போர்கெஸைப் பார்த்தேன் எழுத்துகளில், பேராசிரியர்களின் பட்டியல்களில் மற்றும் சுயவரலாற்றுப் பதிவேடுகளில். எனக்குப் பிடிக்கும் காலக் குடுவைகளை, வரைபடங்களை, பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் அச்சுக்கட்டைகளை, காபியின் சுவையை, ஸ்டீவென்சனின் உரைநடையை. அவனுக்கும் அதெல்லாம் பிடித்திருந்தன. ஆனால் அவனின் வெற்றுப் பெருமிதம் அவற்றை நாடகீயப் பொருட்களாக மாற்றுகின்றன. சொல்லப்போனால் எங்கள் உறவு விரோதமானதாக, மிகைப்படுத்தப்பட்டதாகக்கூடும்: நான் இருக்கிறேன். இருப்பேன், அதனால்தான் போர்கெஸால் அவனது இலக்கியங்களைப் படைக்க முடியும். மேலும் இந்த இலக்கியம்தான் எனக்கான நியாயப்படுத்துதல். நான் உடனடியாக ஒப்புக்கொள்கிறேன் அவனின் சில பக்கங்கள் பிரயோஜனமானவைதான். ஆனால் இந்தப் பக்கங்கள் எனக்கான தீர்வுகள் அல்ல.  ஒருவேளை நல்ல எழுத்து குறிப்பிட்ட யார் ஒருவருக்குமே உரியதானது அன்று. அவனுக்குமேகூட. மற்றபடி, நான் முழுமையாக மறைந்துபோக விதிக்கப்பட்டிருக்கிறேன் மற்றும் என்னில் மிகச் சிறிய பகுதி ஒன்று மட்டுமே அவனில் வாழ முடியும். நான் அவனுக்குக் கையளித்துக்கொண்டிருக்கிறேன் அனைத்தையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக, அவனின் விலகலையும் ஆக்கிரமிப்புகளையும் முழுமையாக உணர்ந்தபடி. ஸ்பினோஸாவுக்குத் தெரியும் எல்லா பொருட்களுமே விரும்புகின்றன, தன் இருப்பில்  தன்னை சகித்துக்கொள்ள. கற்கள் விரும்புகின்றன கற்களாக இருக்க, புலிகள் புலிகளாக, அனைத்து நிரந்தரங்களுக்கும் அப்படியே. நான் என்னில் இருப்பதைவிடவும் போர்கெஸில்தான் இருக்க வேண்டும். (ஒருவேளை நான் என் ஒரு சுயமாய் இருந்தால்) நான் மற்றவற்றைவிடவும் அவன் புத்தகங்களில் குறைவாகவே என்னை உணர்கிறேன். ஒரு கிடாரின் கம்பியதிர்வில் உணர்வதைவிடவும் குறைவாக,  சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நான் அவனை நீங்க முயன்றேன்: புறநகரின் தொன்மங்களுடன் விளையாடச் சென்றேன் காலம் மற்றும் முடிவின்மையோடு. ஆனால், அவை இப்போது போர்கெஸின் விளையாட்டுகளாகவிட்டன-நான் வேறு எதையாவது சிந்தித்தாக வேண்டும். இப்படியாக என் வாழ்க்கை தப்பித்தல் என்றானது. நான் தோற்றுவிடுவேன் அனைத்தையும், பிறகு அனைத்துமே அறிதலின்மைக்கோ அவனுக்கோ சொந்தமாகும். 

எனக்குத் தெரியாது இருவரில் இதை எழுதியது யாரென.

-----

இரங்கற்பா

ஓ போர்ஹெஸின் விதி--

உலகின் பல்வேறு கடல்களுக்கும் செல்வது

அல்லது பல்வேறு பெயர்கள் கொண்ட அதே தனிமைக் கடலுக்கு,

எடின்பர்க், ஜூரிக், இரண்டு கோர்டோபாக்கள், கொலம்பியா மற்றும் டெக்சாஸின் பகுதியாய் இருப்பது,

தலைமுறைக்களுக்கும் பின்னால் பயணிப்பது,

முன்னோர்களின் பழம் நிலங்களுக்கு,

அந்தலூசியாவுக்கு, போர்ச்சுகல்லுக்கு, அந்த பழம் ஊர்ப்புறங்களுக்கு,

எங்கு சாக்ஸன்கள் டேன் பழங்குடிகளுடன் போரிட்டார்களோ அங்கு செல்வது, ரத்தக் கலப்புகளுக்கு,

சிவந்ததும் அமைதியானதுமான லண்டனின் புதிர்ப்பாதைகளில் அலைந்து திரிவது,

பற்பல கண்ணாடிகளில் முதுமையாய் வளர்வது,

சிலைகளின் மார்பிள் கண்களைப் பிடிக்க முயன்று தோற்பது,

லித்தோகிராப், கலைக்களஞ்சியங்கள், உலக வரைபடங்களைக் கற்பது,

அனைத்து மனிதர்களும் சாட்சியாய் இருக்கும் விஷயங்களுக்கு தானும் சாட்சியாய் இருப்பது--

மரணம், விடியலின் பாரம், முடிவற்ற வலி

மற்றும் நட்சத்திரங்களின் சிக்கல்கள்,

மற்றும் ஏதுமின்மையைப் பார்ப்பது அல்லது பெரும்பாலும் ஏதுமின்மையை,

மேலும், புயனெஸ் அயர்ஸின் ஓர் இளம்பெண்ணின் முகத்தைப் பார்ப்பது,

நினைத்துக்கொள்ள கோராத ஒரு முகம்.

ஓ போர்ஹெஸின் விதி, ஒருவேளை உங்களுடையதைவிடவும் அந்நியமானதல்ல.

----

தற்கணம்

நூற்றாண்டுகள் எங்கே, தர்தார்களை மகிழ்வித்த வாட் கலவரங்களின் கனவுகள் எங்கே

தரைமட்டமாக்கப்பட்ட பெரும் மதிற்சுவர்கள் எங்கே?

சிலுவை மரக்கட்டைகள் எங்கே? ஆதாமின் மரம்?

நிகழ்காலம் ஒற்றையானது. நினைவுதான்

காலத்தை உருவாக்குகிறது. வெற்றியும் சரிவும்

கடிகாரத்தின் சுழற்சியில் வருகின்றன. ஒரு வருட

வீணடிப்பு வரலாற்றின் வீணடிப்புக்குக் குறைந்ததல்ல.

விடியலுக்கும் இரவுக்கும் இடையே துயரங்களின் பள்ளங்கள்

மகிழ்ச்சிகள் மற்றும் அக்கறைகள்.

வீணடிக்கப்பட்ட கண்ணாடிகளில், அந்த இரவின் கண்ணாடிகளில் திரும்பிப் பார்க்கும் முகங்கள்

அதே முகங்கள் அல்ல

நழுவிச் செல்லும் நாள் அற்பமானது ஆனால் நித்தியமானது

வேறு சொர்கத்தையோ வேறு நரகத்தையோ எதிர்பார்க்காதீர்கள்

---

ஒரு ரோஜாவும் மில்டனும்

ரோஜாக்களின் அத்தனைக் கடந்த காலத் தலைமுறைகளிலிருந்தும்,

காலத்தின் ஆழத்தில் உதிர்ந்தவற்றிலிருந்து

ஒன்றை மட்டும் மறதியிலிருந்து மீட்க நினைக்கிறேன்

அத்தனைகளுக்குமிடையே எந்த விதிவிலக்குற்ற  ஒன்றை மட்டும்,

அவை ஒருபோதிருந்தன. விதி என்னை அனுமதிக்கிறது

முதல் முறையாக அதைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான முன்னுரிமைக்கு,

அந்த அமைதியான, மிகக் கடைசியான மலர்

மில்டன் தன் முகத்துக்கு நேரே பிடித்திருந்தது

ஆனால் அவரால் பார்க்க முடியாதது

ஓ ரோஜாவே குங்குமச் சிவப்பு அல்லது மஞ்சள்

அல்லது வெள்ளையே, அழிந்தபோன தோட்டத்தினதே

உன் கடந்த காலம் மாயமாய் இக் கவிதையில் இருக்கிறது 

எப்போதும் மினுமினுப்பாய் 

தங்க அல்லது ரத்த வண்ணம், தந்த அல்லது நிழல் வண்ணம்

ஒரு முறை மில்டனின் கைகளில் இருந்த அதே

புலனாகா ரோஜா 


பின் குறிப்பு: 

போர்ஹெஸ் மில்டனைப் போலவே நடு வாழ்வில் பார்க்கும் திறனை இழந்தவர். இக்கவிதையில் தன்னை மில்டனோடு ஒப்பிடுகிறார். விதியின் கொடுங்கரங்கள் தன்னை அதற்குத் தேர்ந்தெடுத்தன என்கிறார். மில்டன் பார்த்த அதே புலனாகா ரோஜாவை தான் மட்டுமே பார்த்தேன் என்ற வரிகளின் வழியாக ரூபத்திலிருந்து அரூபத்துக்கு நகரும் கவிதை, அரூபத்தில் யாவும் ஒன்றே,  தோற்றம் போலவே தோற்றமின்மையும் ஓர் இருப்பே எனும் தத்துவார்த்த பண்புகளை அடைகிறது. இந்தியவியலில் வைசேஷிகம் (விசேஷ வாதம்)  என்று ஒரு தரிசனம் உண்டு. பொருட்களின் இருப்பு மற்றும் இருப்பின்மை பற்றிய அந்தப் பொருள் முதல்வாத தரிசனமே பூஜ்யம் என்ற எண்ணை கணிதத்துக்குக் கொடுத்தது.  சந்திரசேகர் ஒருமுறை கருந்துளை பற்றிய கருதுகோளை வைசேஷிக சிந்தனைகளிலிருந்தே தான் பெற்றேன் என்று சொல்லியிருக்கிறார். போர்ஹெஸின் இக்கவிதையும் இருப்பிலிருந்து இருப்பின்மைக்கும் இருப்பின்மை வழியான இருப்புக்கும் ஊடாடுவதைப் பார்க்கலாம்.

--

கவிதைக் கலை

காலம் மற்றும் நீரினாலான நதியைப் பார்ப்பது

மற்றும் காலம் இன்னொரு நதியென நினைவில்கொள்வது

நாம் நதிபோல் தொலைந்தோமென அறிவது

மற்றும் முகங்கள் நீராய் கரைவதையும்.

விழிப்புநிலைக் கனவுகள் அது தூக்கம்மல்ல என்றுணர்வது

அது வேறொரு கனவு மேலும் அம் மரணத்தில்

நம் தசை பயந்து போவது அதுவும் மரணம்தான்

அது ஒவ்வோர் இரவும் வருவது அதை தூக்கம் என்போம்

மனிதன் மற்றும் அவன் நாட்களை

நாளாக அல்லது வருடமாகப் பார்ப்பது

ஆண்டுகளின் வெறியை இசையாய் மாற்றுவது, குரல்களின் ஒரு முணுமுணுப்பாய் மற்றும் குறியீடாக்குவது

மரணத்தில் தூக்கத்தைப் பார்ப்பது மற்றும் அஸ்தமனத்தில் ஒரு துயரத்தின் பொன்னை - அதுவே கவிதை,

அது அழிவற்றது, வறியது. கவிதை

திரும்புகிறது உதயமாக மற்றும் அஸ்தமனமாக.

சில சமயங்களில் மாலைகளில் ஒரு முகம்

கண்ணாடியின் ஆழங்களிலிருந்து பார்க்கும்

கலை அந்தக் கண்ணாடி போல் இருக்க வேண்டும்

அது நம் சுயமுகத்தை நமக்குக் காட்டுவதாக

அவர்கள் சொல்கிறார்கள் யூலிசிஸ் தன் அற்புதங்களில் சலித்து

அன்பில் அழுதான் தன் இதாகா நகரைக் கண்டதும் என்று

பசும் நித்தியத்துவம் அற்புதங்களால் ஆனதல்ல

அது முடிவற்ற நதி போலவும் உள்ளது

நிறைந்தோடுகிறது மற்றும் எஞ்சுகிறது மேலும்  மாறிக்கொண்டேயிருந்த 

ஹெராக்லிட்டஸின் அந்த நதியினது கண்ணாடி போலவும்

இது அதேதான் மற்றும் வேறொன்று

ஒரு நதி முடிவற்றிருப்பது போல

---

Jorge Luis Borges Selected Poems

Edited by: Alexander Coleman, Penguin Books

தமிழில்: இளங்கோ கிருஷ்ணன்







Friday, April 29, 2022

பித்தென்றும் போதையென்றும் இரு மனநிலைகள்: ரமேஷ் பிரேதனின் சாரயக்கடை குறித்து





தமிழ் நவீன கவிதை பல புதிய குரல்களால் நிரம்பத்துவங்கியிருக்கும் சூழலில் வெளிவந்திருக்கிறது ரமேஷ் பிரேதனின் “சாரயக்கடை” எனும் இத்தொகுப்பு. 

தமிழில் பின் நவீனத்துவம் சார் உரையாடல்களில் குறிப்பிடத்தக்க பங்காற்றிய படைப்பாளி என்ற வகையில், இவரது இத் தொகுப்பு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது எனலாம். இத் தொகுப்பில் உள்ள கவிதைகளை பின் நவீனத்துவக் கவிதைகள் என்பதை விடவும் பின் நவீனக் கவிதைகள் என்று அழைப்பதே கோட்பாட்டு அளவில் சரியாக இருக்கும் என்று நான் கருதுகிறேன். (நான் ஒரு கோட்பாட்டு விமர்சகன் அல்ல என் விமர்சனப் பார்வை என்பது முழுதும் என் படைப்பு மனதின் ரசனை சார்ந்தது என்பதையும் இங்கே அடைப்புக் குறிக்குள் குறிப்பிட்டுக் கொள்கிறேன்) 

பின் நவீனக் கவிதைகளுக்கும் பின் நவீனத்துவக் கவிதைகளுக்கும் உள்ள வேறுபாடு என்பது பின் நவீன மனிதனுக்கும் பின் நவீனத்துவ மனிதனுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை ஒத்தது. விளக்குவோமாயின் இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின் உள்ள காலத்தை பின் நவீன காலம் என பொதுவாக கூறுகிறோம். இந்த காலத்தில் வாழ நேர்கிற ஒவ்வொரு மனிதனும் பின் நவீன மனிதனே. ஆனால் பின் நவீனத்துவம் என்ற தத்துவார்த்த எடுகோளின் வியாக்கானங்களை தனது நிலைப்பாடாக கொண்டு இயங்கி வருகிற ஒருவன் பின் நவீனத்துவ மனிதன் ஆவான். 

ஒரு கோணத்தில் தமிழில் பின் நவீனத்துவ கவிதைகளை விடவும் பின் நவீனக் கவிதைகளே அதிகம் எழுதப்பட்டுள்ளன எனலாம். மேலும், தமிழின் நவீன கவிதை என்பது நவீனத்துவக் கவிதையாகவே மலர்ந்தது என்று பொதுவான ஒரு கூற்று உண்டு. சற்று கூர்ந்து நோக்குவோமாயின் மேற்கின் நவீனத்துவத்தை ஒரு எல்லை வரையே நாம் பின்பற்றினோம் எனலாம். படிம உடல், சுண்டக்காய்ச்சிய சொற்கள், மனச்சமன் தவறாத மொழி ஆளுமை போன்ற நவீனத்துவக் கவிதைகளின் வடிவம் சார்ந்த விடயங்களை நாம் உள்வாங்கிக் கொண்ட அளவுக்கு, அதன் தத்துவார்த்த மற்றும் அரசியல் கூறுகளை நாம் பேரளவு பின்பற்றவில்லை. 

டி.எஸ்.எலியட், எஸ்ரா பவுண்ட் போன்ற நவீனர்கள் புதுச் செவ்வியல்வாத உரையாடல்களோடு அழகியல்களில் மரபின் வேர்களுக்கு திரும்புவதை தங்களது படைப்பரசியலின் ஆதார மூச்சசாக கொண்டு இயங்கினார்கள். ஆனால் அவர்களால் முன்மொழியப்பட்ட கவிமொழியை பின்பற்றிய தமிழின் துவக்ககால மற்றும் இரண்டாம் தலைமுறைக் கவிகளில் பெரும்பாலானவர்கள் வடிவ அளவில் மட்டுமே மேலை மரபை பின்பற்றினார்கள். 

இதற்கான காரணம் எளிது ஒரு பண்பாட்டு மரபு இன்னொரு மரபை பின்பற்ற முயலும் போது அது தனது மரபுக்கும் அந்த பிராய்ந்தியச் சூழலுக்கும் ஏற்பவே புதியவற்றை உள்வாங்குகிறது எனலாம்.  

பின் நவீனத்துவம் என்ற சொல் சென்ற நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி முழுதும் அறிவுசார் துறைகளில் ஏற்படுத்திய தாக்கம் அசாதாரணமானது. ஒவ்வொரு துறையிலும் அதற்கேயான பிரத்யேகமான பல புதிய சிக்கல்களை அது ஏற்படுத்தியது போலவே மொழியோடு தொடர்புடைய இலக்கியத்துறையிலும் சில சிக்கல்களை ஏற்படுத்தியது. 

குறிப்பாக எது பின் நவீனத்துவ எழுத்து என வரையறை செய்வதில் ஏற்பட்ட சிக்கலைச் சொல்லலாம். பின் நவீனத்துவத்தின் சுவையை பழிப்புச் சுவை அல்லது அங்கதம் எனக் கொள்வோமாயின் அதன் மனநிலையை அபத்த மனநிலை எனலாம். 

மொழியியல் ரீதியாக பின் நவீனத்துவத்தின் நிலைபாடென்பது சொல் மற்றும் சொல்லின் அர்த்தம் பற்றிய மைய-விளிம்பு சிக்கல்களை கட்டுடைப்பது. அதாவது சொல் அர்த்தத்தின் மீது அதிகாரம் செலுத்துவதையும் அர்த்தம் சொல்லின் மீது அதிகாரம் செலுத்துவதையும் கட்டுடைப்பதாக இருக்கிறது. இவ்வகையான எழுத்தையே பின் நவீனத்துவ எழுத்தென அமெரிக்க பின் நவீனத்துவம் முன்மொழிந்தது. 

நம்மை போன்ற பாரிய ஏற்ற தாழ்வுகள் நிறைந்த பின் காலனிய கலைஞனுக்கு சமூகத்தின் மைய-விளிம்பு சிக்கல்களை கட்டுடைக்க வேண்டிய கூடுதல் நிர்பந்தத்தில் எதை தன் பின் நவீன எழுத்தாக கொள்ள வேண்டும் என்று ஒரு சிக்கல் வருகிறது. 

ரமேஷ் பிரேம் போன்ற பின் நவீனத்துவர்கள் இந்த இடத்தில் மேற்கின் பின் நவீனத்துவ தொழிற்நுட்ப சிக்கல்களை பிரச்சனை படுத்தாமல், கீழைத்தேயத்திற்கு ஏற்றாற் போல தங்களது படைப்பு மொழியை உருவாக்கி கொண்டார்கள் எனலாம். ரமேஷ்-பிரேமின் கறுப்பு வெள்ளைக் கவிதைகள் முதல் ரமேஷ் பிரேதனின் இதுவரையிலான தொகுப்பை வாசிப்பவர்கள் இதை உணரலாம். 

கறுப்பு வெள்ளை கவிதைகள் தொகுப்புக்கும் இந்த தொகுப்புக்கும் உள்ள அடிப்படையான வித்தியாசம் கவிமொழியில் புளங்கும் எளிமை. முதல் தொகுப்பானது மிக அறிவார்த்தமான அல்லது முற்றிலும் அறிவார்த்தமற்ற கட்டுப்பாடற்ற மொழிப் பிரயோகத்தால் மனதில் ஏறபடும் கவித்துவத்தை கடகடவென கொட்டிச் செல்வதாக இருக்கிறது. 

இது கவிதைக்கு மிகுந்த இருண்மையும் எண்ணற்ற படிமச் சாத்தியத்தையும் அளிக்கிறது.(உண்மையில் அவைகள் படிமச் சரங்கள் அல்ல அபோத மனதின் தொடர் ஓட்டங்களே ஆகும். படிமச்சரங்களாக கவிதைகளை பார்த்தது நவீனத்துவ பார்வையாகும்) ஆனால் சக்கரவாளக் கோட்டம் முதலான தொகுப்பிலிருந்து இந்த தொகுப்பு வரை உள்ள கவிதைகள் பெரும்பாலும் ஒருடல் கொண்டிருக்கின்றன அல்லது அதிகபட்சம் குறியீட்டு தன்மை மிக்கதாகவே இருக்கின்றன. 

படிமத்தை கவிதையின் அடிப்படை பண்பாக கொள்வது நவீனத்துவப் பார்வை என்பதை இணைத்துப் பார்க்கும் போது ரமேஷ் பிரேதனின் கவிதைகள் தமிழுக்கே உண்டான தனித்துவமான பின் நவீனத்துவப் பண்பை கண்டடைந்திருக்கின்றன எனலாம். 

ஒரு நல்ல கவிதைத் தொகுப்பானது தனது வாசகனை கவர்வதற்கான வேலையை தன் தலைப்பிலிருந்தே துவங்கி விடுகிறது. அவ்வகையில் இந்த தொகுப்புக்கு ‘சாரயக்கடை’ என்ற பெயர் பான்சியான, தமிழ் இலக்கிய பொது புத்தியை வசீகரிக்கிற தலைப்பாக உள்ளது. உண்மையில் அது ஃபேன்சி மட்டுமல்ல. அதன் பின் ஒரு நுண்ணரசியல் உள்ளது. புதுச்சேரி போன்ற ஓர் ஊரிலிருந்து வரும் கவிஞன், தன் தொகுப்புக்கு சாரயாக்கடை என்று பெயர் வைப்பது தற்செயலல்ல. புதுச்சேரியே ஒரு சாரயாக்கடைதான் என்கிற அரசியல் பார்வையும் இத்தலைப்புக்குப் பொருந்துகிறது.

இந்த தொகுப்பு முழுவதுமாக வாசித்து முடித்து போது பித்து, போதை, கவித்துவம் எனும் மூன்று சொற்கள் என் மனதில் திரும்ப திரும்ப ஒலித்தன. இந்த தொகுப்பு முழுவதும் உள்ள கவிதைகள் போதைமனதின் பித்தாலும், பித்தின் போதையாலும் தங்களின் கவித்துவத்தை கண்டடைந்தவை. 

போதையும் பித்தும் கவிதையும் மாறி மாறி சந்தித்து முயங்கியும், விலகியும் தோன்றும் எண்ணற்ற சித்திரங்களால் இந்த தொகுப்பு நிறைந்துள்ளது. மேலும் இந்த தொகுப்பிலுள்ள கவிதைகளை இரண்டு வகையாக பிரிக்கக் கூடும் என்று கருதுகிறேன். 

ரமேஷ் பிரேதன் என்ற மனிதன் தன் இதுவரையிலான வாழ்வினூடாக கண்டடைந்த தத்துவார்த்தமான நிலைப்பாடுகளின் கவித்துவ வடிவங்கள் ஒருவகை எனில். ரமேஷ் பிரேதன் என்ற மனிதனின் அகமனச் சிக்கல்களால் ஆன கவிதை வடிவங்கள் வேறொரு வகை. 

இப்போது எழுதிக்கொண்டிருக்கும் பெரும்பான்மையான நவீன கவிஞர்களின் கவிதைகளையும் இப்படி பிரிக்க முடியும் என்றே எண்ணுகிறேன். கவிதைகள் வலி நிவாரணிகளாகவும் வலி கடத்திகளாகவும் இருப்பதுண்டு. குறிப்பிட்ட ஒரு மனச்சூழலின் மோசமான சிதைவுகளிலிருந்து தப்புவதற்காக கவிஞன் அவ்வகைக் கவிதைகளை எழுதுகிறான். 

தோற்கடிக்கப்பட்டவனின் வன்மத்தோடும், புறக்கணிக்கப்பட்டவனின் குரோதத்தோடும் கொல்லப்பட்டவனின் புகாரோடும் பேசும் அவ்வகைக் கவிதைகள் இந்தத் தொகுப்பிலும் உண்டு. 

கவிமொழியை கையாள்வதில் ரமேஷ் பிரேதன் கற்றுக் கொண்டுள்ள நுட்பம் வியப்புக்குறியது. ஒரு சொல், ஒரு வரி, ஒரு பத்தியை திரும்பச் சொல்வதின் மூலமாக ஏற்படும் சிறு திறப்பையும் கவிதையாக மாற்றும் உத்தியும் ஒன்றிரண்டு சொற்களை மாற்றி மாற்றி எழுதியும் கூட்டிப் பிரித்து எழுதியும் அதன் வழியாக கவிதையை உருவாக்கும் உத்தியையும் இதற்கு உதாரணமாக கூறலாம். 

நடைபயிற்சி, தெய்வமழை போன்ற இத்தொகுப்பின் கவிதைகள் இவ்வகையிலானவை. ‘குழவி யிறப்பினும் ஈன்றடி பிறப்பினும்” எனும் சங்கப்பாடலின் தொனியில் துவங்கும் ‘மாமது போற்றுதும்’ என்ற கவிதை முதல் துவக்கத்தில் கவிதை வடிவிலும் எஞ்சிய பகுதி உரைநடை வடிவிலும் எழுதப்பட்டுள்ள “என் மகளின் அம்மாவுக்கு” என்ற கவிதை வரை பல்வேறு வடிவங்களிலும் தொனிகளிலும் சொல்லல் முறைகளிலும் பன்முகத் தன்மையோடு இத்தொகுப்பு உள்ளது. 

இந்த கவிதைகளின் இன்னொரு சிறப்பம்சம் இவைகளின் திணைத்தன்மை. தமிழின் பெரும்பாலான நவீன கவிதைகள் நிலமற்ற வெளியில் உலவிக் கொண்டுடிருக்கும் சூழலில் ரமேஷ் பிரேதனின் கவிதைகள் பாண்டிச்சேரியை மிக அழுத்தமாக பதிவு செய்கிறது. நெய்தலின் உவர்ப்புச் சுவை மிகுந்த கவிதைகளாக இவை இருக்கின்றன. 

தொகுத்துக் கொள்வோம் எனில் “சாரயக்கடை” எனும் விளிம்பு நிலை பெயரைக் கொண்டுள்ள இத்தொகுப்பு விளிம்பு நிலை சமூகத்தில் வாழும் விளிம்பு நிலை மனிதன் ஒருவனது குரலாக பித்தமும் போதையுமாய் ஒலிக்கிறது.