Friday, March 29, 2019

எல்லாமே இலக்கியம்தானே பாஸ்?


எல்லாமே இலக்கியம்தானே? கலையின் முன் அனைவரும் சமம். நீ எழுதறது உனக்கு. நான் எழுதறது எனக்கு. சக இலக்கியவாதி எழுதுவதை இலக்கியம் இல்லை என்பவர்கள் பொறாமைக்காரர்கள். 

மேற்கண்ட உரையாடல்கள் தமிழ் சூழலில் தொடர்ந்து பல வருடங்களாக இருந்துவருகின்றன. உண்மையில் இக்கேள்வி எப்போதும் எல்லா காலத்திலும் இருக்கவே இருக்கும். 

கலை, இலக்கியம் போன்ற விஷயங்கள் எப்படிச் செயல்படுகின்றன என்ற புரிதல் உள்ள ஒருவர். இலக்கியங்களில் அடிப்படையான வாசிப்பு உள்ள ஒருவர் மிக நிச்சயமாக இப்படியான கருத்துகளைக்கொண்டிருக்க மாட்டார். கலையில் பல வகைமைகள் உள்ளன. அது வேறு. ஆனால், கலைத்தன்மை குறைவு என்பது வேறு. கலைத்தன்மை குறைந்த படைப்பு என்பது கலைத்தன்மை குறைந்ததுதானே அன்றியும் நிச்சயம் அதுவும் ஒருவகைக் கலைத்தன்மை அல்ல.

ஒருவர் தன் முயற்சியாலும் பயிற்சியாலும் தன்னை செழுமைப்படுத்திக்கொள்ள விழையாது இதுக்கு என்ன குறைச்சல் என்று கேட்பாரானால் அவரால் அவரது மொழிக்கு மட்டும் அல்ல அவருக்குமேகூட நிச்சயமாக எந்த நலனும் விளையப்போவது இல்லை.  

ஒரு நல்ல கவிதையைப் படித்ததுமே அது நல்ல கவிதையா இல்லையா என்பதை நம் மனம் சொல்லிவிடும். அதனோடு ஒரு சுமாரான ஒரு கவிதையை ஒப்பிட்டு பேச நேர்ந்தால் எதிர்வினை செய்யாவிடிலும் அனைவருக்குமே இது தவறு என்றுபடும்.

பிறகு ஏன் இப்படியான சொல்லாடல்கள் வருகின்றன. மிக நேரடியாகச் சொன்னால் அது ஒருவகை ஈகோ. நான் எழுதுவதை இலக்கியம் இல்லை என்று சொல்ல நீ யார் என்று ஒரு மனோபாவம். நம் ஜனநாயக சமூகம் உருவாக்கிக் கொடுக்கும் வாய்ப்புகள்தான் இது போன்ற முதிர்ச்சியற்ற உரையாடல்களை உருவாக்குகின்றன. மற்றபடி, இதற்கும் இலக்கியத்துக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. புதியவர்களுக்காக இதைச் திரும்பச் திரும்ப சொல்ல வேண்டியதாய் இருக்கிறது.  

எல்லா காலத்திலுமே மாஸ்டர்ஸ் இருந்திருக்கிறார்கள். எல்லா காலத்திலுமே அடுத்த நிலை எழுத்தாளர்களும் இருந்திருக்கிறார்கள். எல்லா காலத்திலுமே போலிகளும் இருந்திருக்கிறார்கள். ஒரு நல்ல வாசகனுக்கு இது நன்றாகவே புரியும். அவரவர்க்கு ஒரு மனமுதிர்ச்சி உண்டு. எல்லோருக்கும் எல்லாமும் எட்டிவிடுவதில்லை. ஒருவரின் சிரத்தை, பயிற்சி, வாழ்வியல் சூழல் எனப் பல விஷயங்கள் ஒருவரின் மன முதிர்ச்சியை, ரசனையை, புரிதலை உருவாக்குவதில் செயல்படுகின்றன. நிச்சயம் இது ஏதோ சரஸ்வதி அருளியதோ இயற்கை தேர்ந்தெடுத்ததோ இல்லை. ஒருவரின் உடல் அமைப்பு எப்படி இயற்கையானதோ அதே அளவுதான் இதுவும் இயற்கையானது. பிறகு, உழைப்பு என்று ஒரு விஷயம் உண்டு. அது இல்லாமல் இங்கு எதுவுமே இல்லை. அதனை மேம்படுத்தாமல் எல்லாம் என் இஷ்டப்படி நடக்க வேண்டும் என்பவர்கள் சூழலை மேலும் சிக்கலாக்குகிறார்கள். அந்தக் குழப்பத்தில் குளிர் காய்ந்துகொள்கிறார்கள். அவர்களிடம்தான் கவனமாக இருக்க வேண்டியிருக்கிறது.

எல்லா காலத்திலும் மாஸ்டர்ஸ் இருந்திருக்கிறார்கள் என்றேன். சரி மாஸ்டர் எப்படி உருவாகிறார்கள்? ஏன் சிலரை மட்டும் அப்படி சொல்ல வேண்டும். அவர்களும் மனிதர்கள்தான். அவர்கள் எழுவதும் அதே மொழிதான். அவர்களுக்கு மட்டும் என்ன சிறப்பு அந்தஸ்து. யாரை மாஸ்டர் என்று சொல்வது? 


இலக்கியப் பெருந்திரட்டு என்று ஒரு விஷயம் உள்ளது. (literary canon) இது ஒரு மொழியின் தொடக்கம் தொட்டே சிறுக சிறுக உருவாகிவருவது. ஒரு மொழியின் செவ்விலக்கியங்களால் ஆனது. இந்த இலக்கியப் பெருந்திரட்டுக்கு செறிவான பங்களிப்பு செலுத்தும் ஓர் ஆளுமை அந்த மொழியின் மாஸ்டர் ஆகிறான்.

சரி எது செவ்விலக்கியம்? ஒரு மொழியின் அந்த மொழி பேசும் சமூகத்தின் உச்சபட்ச அழகியல், அறவியல் விழுமியங்களைச் சிறப்பாகப் பேசும் இலக்கியங்களை செவ்வியல் இலக்கியங்கள் எனலாம். அழகியல், அறவியல் என்ற சொற்கள் மேலும் சிக்கலானவை. நான் இங்கு இன்றைய சூழலில் எல்லாவகை அழகியல் மற்றும் மானுட ஏற்பு அறவியலை மட்டுமே ஏற்கிறேன். நம் மொழியின் பழைய அறவியல் சிந்தனைகள் மறு வாசிப்புக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டியவை என்பதையும் புரிந்தே இதைச் சொல்கிறேன்.



தமிழில் திருக்குறள் ஒரு செவ்விலக்கியம் என்றால் பின்னர் உருவாகிவந்த சிலப்பதிகாரம் ஒரு செவ்விலக்கியம். இவ்விரு செவ்விலக்கியங்களும் சேர்ந்தே கம்பனை பேரிலக்கியவாதியாக செவ்வியல் கலைஞனாக மாற்றுகின்றன. கம்பனைக் கடந்து ஒருவன் எழுதும்போது, கம்பன் அழகியல் தரத்துக்கு ஒருவன் செல்லும்போது அவனும் செவ்வியல் கவிஞனாகிறான். இப்படி செவ்வியல் என்பது ஒரு மொழியில் முன்னர் எழுதப்பட்ட உச்சபட்ச இலக்கியமாக இருக்க, காலத்தால் பின்னர் வருபவனை சவாலுக்கு அழைப்பதாக இருக்கிறது. நெஞ்சுரத்துடன் அந்த சவாலில் இறங்கி அதை எதிர்கொள்பவன் அடுத்த தலைமுறை மாஸ்டர் ஆகிறான். இது ஒரு தொடர் செயல்பாடு. 
இப்படியான தொடர்ச்சியான செயல்பாடுகள் வழியாகவே ஒரு மொழியில் இலக்கியப் பெருந்திரட்டு உருவாகிறது. இந்த இலக்கியப் பெருந்திரட்டில் பேரிலக்கியங்கள் உண்டு. நல்ல இலக்கியங்கள் உண்டு நிச்சயமாகப் போலிகள் இருக்க முடியாது. 

இவை பற்றி எல்லாம் எந்தவித அறிதலும் இல்லாமல் ஒருவர் எழுதுவது அபத்தமாகவே இருக்கும். ஒரு மொழியில் இருக்கும் மாஸ்டர்ஸ் யார் என்பதைப் பற்றி அறிந்துகொள்ளகூட மாட்டேன். அது எனக்குத் தேவையே இல்லை. நான் எழுதுவதுதான் இலக்கியம். அதை நீங்கள் படிக்க வேண்டும். அங்கீகரிக்கவும் வேண்டும் என்பவர்களைப் பற்றி என்ன சொல்ல? பரிதாபப்படுவதைத் தவிர செய்வதற்கு ஒன்றுமே இல்லை. கடுமையாக நிராகரித்தால் உடனே நீ யார் கமிஷாரா என்று போர் கொடி தூக்கிக்கொண்டு வருகிறார்கள். தன் நெஞ்சறிய பொய் சொல்பவர்களை என்னதான் செய்ய முடியும்? ஒரு மொழியின் இலக்கியப் பெருந்திரட்டுக்கு அதன் இதுவரையிலான பயணத்துக்கு சிறப்பு சேர்ப்பதாக ஒன்று இல்லை எனில் யோசிக்காமல் அதை புறக்கணிப்பது அன்றி நமக்கு வேறு வழியில்லை.

சரி இந்த இலக்கியப் பெருந்திரட்டு என்பது செவ்வியல்களால் ஆனது. செவ்வியல் என்பது அறவியல், அரசியல், அழகியல் சிந்தனைகளால் ஆனது எனில் இந்த அறவியல், அரசியல், அழகியல் என்பது எல்லாம் என்ன? 

அது ஒருவகை உளவியல் நிலைப்பாடு. இதை உருவாக்குவதில் ஒரு சமூகத்தின் கூட்டு நனவிலி (collective consciousness), சமூகப் படிமம் போன்றவற்றுக்கும் அதன் சமகால சமூக-அரசியல்-பண்பாட்டுச் சூழலுக்கும் முக்கியப் பங்கு உள்ளது. கூட்டு நனவிலி என்பது ஒரு சமூகத்தின் அரசியல் பண்பாட்டு வரலாறோடு தொடர்புடையது. ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட முரண்பாடுகள் உடைய சமூகத்தில் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட கூட்டு நனவிலிகளுக்கான போராட்டம் இருந்தே தீரும். இப்படியான முரண்பாடுகள் வழியாகவே நமது அழகியல், அறவியல், அரசியல் உரையாடல்கள் உருவாகி ஒவ்வொரு காலத்தின் செவ்வியல் இலக்கியங்களையு உருவாக்குகின்றன. 

இப்படி மாறுபட்ட கூட்டு நனவிலிகளின் பெருந்தொகுப்பு உடைய சமூகத்தில் பல்வேறு விதமான இலக்கியப் பெருந்திரட்டுகளும் இருந்தே தீரும். இப்படியான பெருந்திரட்டுகளுக்கு இடையிலான பயணத்தைத்தான் நாம் இலக்கிய வரலாறு என்கிறோம். 


தமிழ் இலக்கிய வரலாறை நன்கு கவனித்தால் எந்த ஒரு படைப்பும் எல்லா காலத்திலும் ஒரே மதிப்புடன் இருந்தது இல்லை என்பதை உணரலாம். இதற்கு காரணம் நமது பெருந்திரட்டுகளுக்கு இடையிலான முரண்பாடுகள்தான். ஒரு காலச் சூழலுக்கு எது மேன்மையான படைப்பு என்பதை தீர்மானிப்பதில் அதன் அரசியல் பண்பாட்டு அதிகார சக்திகள் செயல்படும்போது அதற்கு ஏற்ற பெருந்திரட்டுகளே முதன்மைப்படுத்தப்படும்.

உதாரணமாக, திருக்குறள் இன்று இருக்கும் உயர்வான இடத்திலேயே எப்போதும் இருந்திருக்கவில்லை. இடையில் பக்தி இயக்க காலங்களில் கிட்டதட்ட காணமலேயே போயிருந்தது. கம்பராமாயணத்தின் இன்றைய ஒளிவட்டம் அது எழுதப்பட்ட காலங்களிலோ சிற்றிலக்கிய காலங்களிலோ இல்லை. அந்தந்தக் காலகட்டங்களில் சூழல் வெவ்வேறு வகையான இலக்கியப் பெருந்திரட்டுகளை முன்வைத்து அதன் செவ்வியல்களை தொகுக்கின்றன. ஒரு குறிப்பிட்ட சூழலில் எழுதப்படும் எழுத்து அந்த காலச் சூழலின் பெருந்திரட்டினுடைய செவ்வியல் பண்பையே உச்சமாகக் கண்டு அதை நோக்கிச் செல்லவும் அதை விஞ்சிச் செல்லவும் முயல்கின்றன. இதுவே கலை, இலக்கியச் செயல்பாடு. இப்படியான செவ்வியல் பண்பை அடையாத இலக்கியங்களை அந்தந்த பெருந்திரட்டுகளே எளிதாக நிராகரித்துவிடும்.

பல்வேறு வகையான இலக்கியப் பெருந்திரட்டுகள் இருந்தாலும் இவற்றுக்கு இடையே எப்போதும் வித்தியாசங்களைப் போலவே ஒற்றுமையும் இருந்துவந்திருக்கிறது. இதுவும் ஒருவகை கூட்டு நனவிலிச் செயல்பாடுதான். இந்த ஒற்றுமையே சக பெருந்திரட்டுகள் மீதான வன்மத்தை அழித்தொழிப்பை நிகழ்த்தாத வண்ணம் மனிதர்களைத் தடுத்திருக்கிறது. (அப்படி இருந்தும் நாம் தொலைத்த இலக்கியங்கள் இங்கு ஏராளம்) கால சூழலையும் கடந்து படைப்பாளிகளிடையே எந்த பெருந்திரட்டைச் சேர்ந்தது என்றாலும் செவ்வியல் இலக்கியத்தின் மீதான ஏற்பும் இருந்தே வந்திருக்கிறது. அந்த ஏற்புதான் திருக்குறளை இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் கடந்து நம்மிடம் வந்து சேர்த்திருக்கிறது. ஓர் இலக்கியம் எப்படி செவ்வியலாகிறது என்பது அதன் அரசியல், சமூகவியல் பண்புகளைக் கடந்து கூட்டு நனவிலியால் தீர்மானம் ஆகும் விஷயம்.

திருக்குறள் ஓர் ஆசிவக நூல். பாவை நோம்பு இருக்கும் ஆண்டாள் எனும் வைணவக் கவி தீக்குறளைச் சென்றோதோம் என்கிறாள். வைணவர்களிடம் இருந்த ஆசிவக மற்றும் சமண ஏற்பின் அடையாளமாக இதைப் பார்க்கலாம். (சமணத்துக்கும் சைவத்துக்கும் ஆகாது என்பதைப் போலவே சைவத்துக்கும் வைணவத்துக்கும் ஆகாது. எனவே, எதிரிக்கு எதிரி நண்பன் என்ற மனநிலையாகவும் இருக்கலாம்) 

வரலாறு என்பதும் சமூகம் என்பதும் காலம்தோறும் மாறும்போது இந்த செவ்வியல் இலக்கியங்கள் பற்றிய நமது கோட்பாடுகள், பார்வைகள் ஆகியவையும் காலந்தோறும் மாறியே வந்திருக்கின்றன.  

பின் நவீனத்துவம் போன்ற உரையாடல்கள், இலக்கியப் பெருந்திரட்டு போன்ற கருத்தாக்கங்களைப் பெருங்கதையாடல்கள் என்கின்றன. இவ்வகைப் பெருங்கதையாடல்கள் சமூகங்களில் மையம் மற்றும் விளிம்பு என பாரபட்சங்களை உருவாக்குகின்றன என்கிறது. எனவே, இந்தப் பெருங்கதையாடல்களுக்கு மாற்றாக பன்முகத்தன்மையை முன்வைக்கின்றன. இது ஒரு பார்வை அவ்வளவே. பின் நவீனத்துவம் பெருங்கதையாடல்களை மறுக்கிறது என்பதன் பொருள் எல்லா குப்பைகளையும் ஒரே தட்டில் வைத்துக் கட்ட வேண்டும் என்பது அல்ல. ஒரு அமைப்புக்கும் இன்னொரு அமைப்புக்கும் இடையே நிகழும் அரசியலை, அதிகாரத்தை நீக்க வேண்டும் என்பதுதான் அதில் முக்கியமே அன்றியும் நுட்பத்துக்குப் பதிலாக மொன்னைத்தனத்தை முன்வைப்பது அல்ல.