Friday, January 29, 2010

என் இரண்டு கவிதைகள்

எங்கள் ஆறு எங்களுக்கும் ஒர் ஆறுண்டு வெறுமணல் பரப்பாய் விரிந்து கிடக்க ஒணான்கள் முட்டையிட கள்ளிகள் பிழைத்திருக்க பிள்ளைகள் விளையாட பெண்டுகள் ஒதுங்கிட பன்றிகள் மேய்ந்திருக்க வானத்தில் மேகமுண்டு சூரியனில் மழையுண்டு காகமோ குருவியோ நிழல் ஒதுங்க ஆறெங்கும் முள் மரமுண்டு எங்களுக்கும் ஒர் ஆறுண்டு ஆற்றுக்கோர் ஊருண்டு ஊருக்கோர் சனமுண்டு வாழ்வைப் போல் ஒன்றுண்டு குளம் நெற்றிப்பொட்டில் நினைவு நிறுத்தி நெஞ்சுக்குள் நிலவு வளர்க்கும் குளத்தின் ஆழத்தில் ஒயாது சலம்புகிறது ஒரே ஒரு மீன் பெளர்ணமியில் நீந்தும் வெறியில் பாய்ந்து ஒரு கணம் வானத்தில் நீச்சல் சரிந்து மறுகணம் நீருக்குள் பறத்தல் என ஒரு நொடியும் ஒயாத சலனம் தளும்பலில் கரையேறி கரையேறி திரும்பும் குளம் நீரெங்கும் சிதறி நிலவு-முகம் சேர்வதற்குள் மீண்டும் ஒரு பாய்தல் மீண்டும் ஒரு சரிதல்
நன்றி: 'உயிர்மை' இதழ்

1 comment:

  1. படித்திருக்கிறேன்.முதல் கவிதை ரொம்பப் பிடித்திருந்தது.

    ReplyDelete